i am never letting you go.

HAPEE BALENTAYNS

2011-02-15T18:15:00.002+08:00

Kahapon, araw ng mga puso, nagmamahalan, inlove, kinikilig at nagmamahal. Pero hindi lang ganon. Paano naman ang mga single?

Para sa akin, ito ang pinaka-ayaw ko na araw pag member ako ng SMP (Samahan ng Malalamig ang Pebrero) pero pinaka-gusto ko kung ako naman ay...alam mo na.

Paggising ko, madaming "Happy Valentines Day", "Happy Hearts day!" & "Happy V-day" akong nabasa sa inbox ng cellphone ko. Lahat nagse-celebrate kahit na wala silang lover. Basta may pagmamahal sa'yo, pasok ka na sa Valentines!

Naglalakad na ako papasok sa pinakamamahal kong unibersidad, ang TUP-Manila. Kaliwa't kanan ang nadadaanan kong mga nagtitinda ng mga Roses at maging mga lobong hugit puso at mumurahing teddy bear. Swak na swak na pang regalo sa minamahal. Ok lang kahit hindi mahal ang presyo. Ang mahalaga, mahal mo sya. Korni.

Napapangiti na lang ako sa mga nakikita ko. Kung yung mga panregalo eh kaliwa't kanan na nakikita ko, paano pa kaya ang mga lovers na dumadaan daan sa paligid? Whooh! Nakakainggit ah. May holding hands, akbayan, bitbit bag ni girl, tawanan at sweet gestures. Nako. 'Yan ang nakaka-miss eh.

Pagdating ko sa building ng college namin, nakita ko yung iba sa mga kaklase ko na maagang dumating na naghahanda para haranahin yung isa naming classmate. Iniwan ni boy yun bouquet ng flowers sa faculty ng Fine Arts para fresh pa rin. Aircon kasi.

Ayon, nag-klase na kami. Filipino. Dalawang oras. Siguro sa mga oras na iyon, atat na atat na yung classmate kong lalaki na haranahin yung classmate kong girl.

Ayan na. bumalik na kami sa building ng college namin. Sinumulan na ang panliligaw. Hiyawan ang mga kaklase ko pati na rin ang mga 2nd year Fine Arts na halos malapit lang sa amin. Kuhaan ng picture dito...doon. Hiyang hiya naman si girl kong classmate.

Pagsilip ko sa 2md hanggang 4th floor, ang daming nakadungaw na nakiki-usi sa mga nangyayari. Parang nagka-instant show sa mga oras na iyon. Yung mga nagkklase pa, lumabas para tignan ang nagliligawan.

Sige. Nuod lang kami sa paghaharana ni lalaki kay babae habang hawak ang bulaklak na binigay. Kinikilig ako. Iniimagine ko na sana ako din.

Ahaaaaay! Pag-ibig nga naman. Kung pumasok sa puso nino man, hahamakin ang lahat...blah blah.

Kamusta naman yung akin? Eto, masaya naman ang Balentayns ko.

Pumunta ako sa bahay nila. Dala ko yung Bday card ko para kay Sim kasi naiwan nya sa akin nung Sabado. Noong Feb. 12 kasi yung birthday nya.

Eh ako naman, atat na mabasa nya ang card na ginawa ko. Yun bang card na malaki na nabibili sa National BookStore.

Kinakabahan ako habang naglalakad papunta sa kanila. Doon ako sa likod ng bahay nila dumaan. Nahihiya kasi ako sa mga kapiybahay nila. Dala ko yung malaking birthday card.

"Tao po!" sabay katok ng madami ng gate.

Si Kuya Orvin ang bumukas ng gate. Bagong gising. Nagising ko ata!

"Nako. Nagising ko po ba kayo? Nakakahiya naman po. Nandyan po ba si Sim?"

"Ahh. Sige. Wait lang" ..parang lasing pa magsalita. Bagong gising eh.

Maya-maya...

"Ay tulog pa sya. Gisingin ko?

"Kayo po bahala. Nakakhiya naman." Pero deep inside, gusto ko talagang gisingin sya. Hahaha!

Ayan na. Lumabas na si Sim. Mukhang bangag pa. Pero kinausap ko sya ng seryoso. Ayon, tungkol sa aming dalawa.

Magkausap kami habang sya naka-dungaw sa gate, ako naman sa labas ng gate.

"Nangangalay na ako." demanding ng sabi ko.

"Pasok tayo."

Ayon. Upo ako sa upuan nila. Medyo nahihiya pa ako nun kasi nga, nagising ko sila. Mukhang ang sarap pa ng tulog nya pati ng kuya nya. Pero ok lang.

Bonding ulit kami. As bestfriends syempre. Pero nakakamiss din ang dati pero kailangan talaga.

Lalo ko syang minamahal sa mga ginagawa nya para sa sarili nya...pati na rin sa future naming dalawa. Matinding paghahanda at pagbabago ang ginagawa nya.

Para sa akin, ang nakikita kong pagbabago nya ay isa nang napaka-gandang regalo nya sa akin ngayong Araw ng mga Puso. :)

after 5 years.

2011-02-08T18:35:00.002+08:00

We sacrificed our almost 2-year relationship just to find ourselves first. We decided to work on ourselves to know if we're worthy to have each other.

I know, God will help us. Maybe, it's not really our time to fall in love too much. I'm just glad to know that he is willing to change his attitude to become a better man, that he wants to be worthy for me, and that he will come back if we're already on the right age.

It doesn't mean we don't love each other anymore. Actually, after all the trials we've been through, we became stronger. I can say that we're strong because we made each other free.

Yesterday, we talked about it. At first, I didn't understand what he's saying. He explained everything to me. He wants to do it because it's for our future. That time, few tears came out of me. I'm not feeling so sad. I understood it after all his explanations. I'm very happy seeing him doing that thing. I know it's hard for us but we have to sacrifice this 2-year relationship to obtain our eternal happiness.

He inspired me. He amazed me. He made me happy.

While talking to me, he's just touching my face and caress my hair. I received plenty of hugs from him.

Now, we're the best of friends. He's my closest friend. He told me that we should never leave each other until we reached the right age and the right time.

I remembered my mother's advice last two years...

"Kung kayo ang para sa isa't isa, kahit hindi kayo ngayon, kayo pa rin 'yan sa huli."

My mom's right. Now, all I can do is to keep my faith strong and pray for the two of us.

God's will be done:)

My Art Site in Blogger

2011-02-02T22:48:00.002+08:00

My artworks are posted here!

http://vanezzameetsart.blogspot.com/

My paintings are not yet posted because I'm so busy these days...these following days.

Enjoy!

2011-01-26T12:01:00.003+08:00

Selos...

-sign daw na wala kang tiwala sa mahal mo.

-ibig sabihin nyan, mahal na mahal mo lang talaga yung tao kaya nararamdaman mo yan pag may kasama syang iba o sweet sya sa iba...lalo na sa opposite sex.

Dyan sa dalawang "meaning" ng "selos" eh nalilito na ako. Pero sa akin? Yung pangalawa ang ibig sabihin para sa akin. Pero sa taong kinakaselosan ko, yung una. Kaya pag nagseselos ako, alam ko na sunod na ang away, tampuhan o walang pansinan. Hindi talaga magkakaintindihan kung kayong dalawa iba ang ibig sabihin ng selos sa isa't isa.

Jealousy doesn't mean you don't trust the person you love. It's just a feeling when you want to be that somebody who he/she is sweet with.

Bakit pa kasi naimbento yan. Parang panira ng relasyon.

Hindi. Hindi yan panira ng relasyon. Minsan pa nga eh (oo, MINSAN) pinapalakas pa nito ang feelings mo para sa taong un at ito ang patunay kung mahal mo talaga sya.

Magtaka ka kung sinasabi mong mahal mo ang tao pero ni minsan hindi ka nagselos.

Natural lang talaga yan, lalo na sa mga babae at mahal na mahal ka. Kung tutuusin, swerte ka na kung magselos sya sa'yo eh. Minsan, sweet talaga pag may taong nagseselos. Malalaman mo na love ka nya.

Oh. Kanino ka agree? Kay 1st definition o kay 2nd definition? :)

Ahayyy. Pasensya. Nagbuhos lang ng nararamdaman dito sa blog ko.

2011

2011-01-05T19:57:00.003+08:00

Limang araw ang nakaraan nang matapos ang New Year. Hindi ko na-update ang blog ko sa kadahilanang isa sa aking gustong baguhing ugali ay ang magsipag lalo. Ayun tuloy, hindi ko na naasikaso ang blog ko.

Hindiganon kaingay ang new year ko dahil hindi ako nagpaputok. Lusis lang at PopPop lang pinatutok at pinailaw ko. Ewan ko ba at parang wala ako sa mood ako magpaputok. Pero may dalawang dahilan bakit d ako nagpaputok. Una, mahalaga ang kamay ko sa kurso ko, ang Fine Arts. Dapat pagkatapos ng Christmas vacation ay kumpleto pa rin ang sampung daliri ko. Pangalawa, pumunta sa bahay si Sim, kaya 50% ng attensyon ko nasa kanya, 50% naman sa mga utos ni mommy para hindi ako mapagalitan at mapagsabihan na si Sim lang inaatupag ko. Tsk. Para patas.

Masayang nakipaglaro ako ng Text Twist, at Jewel Quest kay Sim. Inaagawan nya pa nga ako ng trono sa harap ng laptop eh. Pero ako lagi nakakahula ng longest word sa Text Twist. Hahaha. Sabay din kaming kumain ng mga nakahanda sa lamesa kahit na hindi pa tapos magluto si mommy. At nakakagulat pa dahil nakaubos sya ng dalawang pinggan ng kanin na may puchero at dalawang pinggan pa ulet na puno ng spaghetti. Talo nya pa ako sa kaninan pero mas malaman ako sa kanya. Tawa ko ng tawa sa laki ng tyan nya nun.

Nasa loob lang kami nang bahay. Tumutulong sapagluluto ni mommy. Maya-maya, hindi na gumana yung gasul sa para sa kalan. Oh no! Wala pang sauce ang spaghetti namin. Kaya, nag-kalan de uling na la ng kami. Bulong ni Sim sa akin...

"Tutulong ako sa pagpapabaga ng uling ah. Expert ako dyan!"

Ahaaaaay! Nakakakilig naman! Ayan ang gusto ko sa kanya eh, yung sanay sa hirap. Go na go sya sa pagpapabaga ng uling habang ako naman, tinitignan sya...

"Oh, baka amoy usok ka na ah!"

"Ok lang yan!" sabay ngiti

Paypay lang sya ng paypay ng uling. Nakaktuwa syang tingnan. Daig nya pa ako sa mga ganyan. Nakakahiya no? Ok lang. Masipag din naman ako. Minsan nga lang inaatake ni Katam (katamaran). :D

11:00 ng gabi nang sya ay umuwi sa bahay nila. Hinatid namin sya. Nuod na naman kami ng horror film sa kotse. Magkahawak lang kami ng kamay. Habang nasa byahe, inabot na ni mommy yung regalo nya para kay Sim. Buti pa nanay ko may regalo sa kanya, samantalang ako wala. Di bale, may regalo naman nyang pagmamahal sa akin araw-araw. Naks!

Ang kanyang presensya ay nagsilbing regalo nya na din sa akin. Napasaya nya ako ng sobra!

Ngayong 2011, hindi na ako masyadong magtatampo sa kanya at hindi na ako magseselos sa mga ibang babae na nakakasalamuha at kaibigan nya. Alam ko naman na akin sya eh. Hihi.

Pag-uwi, naglagay agad si mommy ng mga barya sa kaserola tapos inalog alog yun para umingay. Pagkatapos nyang gawin yun, hiningi ko na yung mga barya. Madami-dami din un! Hahaha. Tapos binigyan nya pa kaming magkakapatid ng malulutong na bente para ilagay sa bulsa. Swerte daw. Sumunod na lang. ako. Arbor na rin yon!

Ayon. ang bilis ding lumipas yung Bagong Taon na putukan. Mga ilang minuto lang, wala na masyadong putukan. Ang dami ring natirang mga handa. Ayun, halos di na magkasya sa ref. Pagkatapos nyun...

Lights off.

20th month.

2010-12-10T23:03:00.004+08:00

December 11, 2010. Bukas.

20th month na ng pagmamahalan namin ni Simpoy ko. Sa kabila ng madaming tampuhan at away, nananatili pa rin kaming masaya. Para bang may kadenang hindi maputol-putol sa aming dalawa. Wala sinumang makakahadlang sa amin. Kahit ang pisikal na anyo, hindi kami kayang paghiwalayin. Kahit na ang nega na ugali, hindi kami kayang kalasin.

Nagpapasalamat ako sa Diyos dahil sa dami kong kahinaan at imperfections, may binigay Siyang taong makakaintindi sa akin bukod sa aking mga magulang. Taong hindi ako iiwan kahit na corny ako, kahit na tampuhin ako at kahit na hindi ako kagandahan (para sa akin). Pero para sa kanya, ako ang pinakamaganda. Talagang nakakabulag ang pag-ibig. Pero sinabi nya ang "Ang ganda ng baby ko." nang may katotohanan at buong loob. Totoo sya sa sarili nya nang sinabi nya yon. Pero hindi mahalaga 'yon. Ang mahalaga, siya. Siya ang mahalaga para sa akin.

Madami kaming pinagdaanang problema. As in, madami. Pero nalampasan namin iyon nang hindi bumibitiw sa isa't isa.

Pagdating sa lovelife, wala na talaga akong mahihiling pa. Kung meron man, iyon ay ang makasama sya through eternity. Masaya ako sa kanya. Masayang-masaya.

Simpoy, salamat sa pagtanggap mo sa akin. Hayaan mong suklian ko ng soooobrang daming pagmamahal ang lahat ng iyon. Walang iwanan!

PS: corny lang talaga ako.

tears and hugs

2010-11-23T21:14:00.004+08:00

pumunta si Sim dito sa bahay kanina. Mga 8:15 na nang maisipan nyang umuwi. Lumabas na sya ng pintuan. Nagsuot sya ng sapatos nya sa loob ng maliit naming gate. Nagsalita sya. Sinabi nya ang mga hinanakit nya sa akin, sa pamilya nya, at maging sa sarili nya.

Magkausap kami habang ako'y nasa loob ng bahay at sya naman nasa loob pa ng gate. Screen door lang ang pagitan namin kaya nakapag-usap pa kami.

Maya-maya, lumabas na ako para hindi na kami mahirapan. Sumandal ako sa dingding. Nagsalita sya ulit. Nahihiya ako sa mga sinasabi nya. Pakiramdam ko, ang sama-sama ko sa kanya dahil sa mga nagawa ko sa kanya. Pero tinanggap ko 'yon dahil aminado naman ako.

Nagsimula nang mamuo ang luha sa ilalim ng mata nya. Niyakap ko sya.

Wag kang umiyak, Sim...

Feeling ko wala akong kwentang tao...

Wag mong sabihin yan. Importante ka sa akin. Mahal na mahal kita...

Tumulo na luha ako. Naramdaman ko ang bigat ng dinadala nya. Naaawa ako sa kanya. Ayaw ko na umiiyak sya. At first time ko syang nakitang umiyak. Kahit ganon, hindi ako na-turn off dahil umiyak sya. Tama lang yon. May emosyon naman din ang mga lalaki kaya may karapatan din silang umiyak. Hindi porket umiiyak ang isang lalaki eh bakla na.

NIyakap ko lang sya ng niyakap. Hinawakan ko din ang kamay nya para ma-comfort sya.

Kumuha ako ng upuan para naman makaupo kami. inakbayan ko sya. Sa mga oras na yon, gusto kong ipadama sa kanya how much I care. Balewala na sa akin ang mga dumadaang tao sa harap ng bahay namin at makita nila na umiiyak kami at yakap ko sya.

Mayamaya, dumating na si daddy. Nakita akong luhaan at si Sim naman, nakatakip ng bimpo yung mukha. Sabi ni daddy..

Oh anu yan? Bakit nag-iiyakan kayo? May maitutulong ba ako?

Wala po daddy. Ok lang po.

Hinihimas ko ang likod nya para gumaan ang pakiramdam nya.

Sana nandito ka na lang lagi sa bahay...para kasama din kita lagi.

Nung dumating na oras na uuwi na sya, parang ayaw ko pa. gusto ko nasa tabi ko lang sya. Pero pailangan n nyang umuwi dahil gabi na. Papagalitan sya kapag nahuli sya.

Siguradong ok ka lang? Nag-aalala ako sa'yo Sin eh.

Ok lang ako. Kaya yan. *hug* i love you..

I love you din...

Habang naglalakad sya palayo, nakatingin kami sa isa't isa..

2010-11-13T12:53:00.002+08:00

Nalaman ko na hindi na papasok si Simpoy sa TUP. Sobrang nalungkot ako dahil hindi ko na sya makakasabay kumain ng lunch at wala na akong kasabay pauwi. Nasanay pa naman ako ng kasama sya. Masaya kasi ako pag magkasama kami. Laging may asaran at lambingan. Haaaay. Nakaka-miss.

Bago umuwi, dumadaan muna ako sa SM Manila pa bumili sa supermarket ng makakain sa bus.

Kahit saang angulo ng mall ako tumingin, hinding hindi mawawala ang mga taong nagmamahalan. Magkasama. Magkahawak kamay. Magka-akbay. Nagtatawanan. Kulitan kahit naglalakad.

Nakangiti ako habang tinitignan ang bawat couple na naglalakad o kahit naka-upo lang. Ang saya-saya nila. Ang sarap tignan. Makikita at mararamdaman mo na masarap ma-inlove.

Naaalala ko tuloy ang bawat araw na magkasama kami. Masaya. Parang ok na sa akin ang hindi bumili ng pagkain sa supermarket dahil busog na busog na ako sa pagmamahal:)

my pet, kumang

2010-10-13T20:01:00.005+08:00

He is just a little crab in a shell. Some call it "umang".

Last August, my little sister brought a umang to our home. She just found it crossing the street of our block. She took it.

I asked he if she could give it to me. At my first look to that umang, my heart melts. It feels like pity, happiness...mixed emotions. Fortunately, my little sister agreed. That day very memorable.

I'm not good in naming something so I named the umang "kumang".

Sobrang napamahal na ako sa kanya. Even my mommy and daddy loved him. We treat him as our baby boy.

Here's his picture.

He's so cute. I love him. I cherish him.

We all know that everything has its end.

This morning of October 13, 2010 on estimated time of 6:58 am, my younger sister texted me na lumabas na si kumang from his shell. She told me that he looked like dying. After reading that text message, my eyes started crying. My eyes are filled with my tears. All the time in my school, I prayed a lot and cried. I didn't stop texting my younger sister, asking about kumang. I'm so worried about him.

"Wag mo akong iwan kumang. Love na love kita." I kept myself in saying these words.

My classmates asked me why I'm crying. I told them that kumang is dying.

11:23 am.

My sister texted me.

"Ate, wala na si kumang..."

I was shocked on what I've read. I burst into tears. I can't believe that kumang has left us.

That time, I want to went home but I can't because I have some school works to finish. I just cried and cried. I tried to stop from crying but i can't. Everytime na naiisip ko sya, I cry.

Here's my classmates again, asking why I'm crying.

"Patay na si kumang. Yung alaga ko." sabi ko.

Some chuckled and some comforted me.

"Ang babaw mo naman."

"Dahil lang doon?"

That response irritated me. They didn't understand what I feel.

Dahil lang ba sa maliit na nilalang lang sya? Dapat lang na iyakan ko sya kasi love ko sya at minsan sya yung nagpapasaya pag mag-isa lang ako sa bahay.

Emman told me that I'm a person with "pusong mamon". Yeah, he's right.

Buti na lang, I have av video of him. I recorded this video while waiting my time to leave our home to go to school. I played with him.

I'll miss how he walk, run (not that fast but he's cute when "running") and how he climb everywhere in our home.

I'll miss how he hug us. Paano? Iniipit nya yung tela ng damit namin by his "sipit" sa kamay. Oh oh, that makes me smile.

I really really love kumang...so much! I'll keep his shell for remembrance. He's always in my heart.

how much I love him?

2010-10-03T15:22:00.006+08:00

Maraming magtatanong sa akin kung gaano ko kamahal si Sim. Sa bawat tanong nila, isang ngiti lang naisasagot ko sa kanila. Siguro kaya ngiti ang sagot ko sa kanila dahil siya ang dahilan ng kasiyahan ko, sunod sa pamilya ko. Pero hindi lang doon masusukat ang pagmamahal ko sa kanya. Ewan ko ba. Hindi ko alam.

May quotation nga na...

"Words are not enough to define love."

Oo nga naman. Kahit sabihin ko sa iba na mahal na mahal ko siya, hindi iyon sapat. Kahit na sabihin ko sa kanya na sobrang mahal ko s'ya, hindi pa rin ito sapat. Gusto kong sabihin sa kanya kung gaano ko sya kamahal. Pakiramdam ko, wala pa sa kalingkingan ng mga salitang "mahal na mahal kita" kung gaano ko sya kamahal.

Sa tuwing kasama ko siya, hindi lang masayang-masaya ang nararamdaman ko. Sa tuwing may tampuhan kami, hindi lang bagabag na bagabag ang nararamdaman ko. Kapag may ginawa siyang ayaw ko tapos maiinis ako, saglit lang at humuhupa agad ang inis ko. Lalo na pag nakakatanggap ako ng yakap mula sa kanya, parang mas cloud 9 pa sa cloud 9.

Kapag uwian na at sabay kami umuwi, parang ayaw kong humiwalay sa kanya. Imbis na una syang bababa sa akin, sumasabay pa sya sa akin sa bababaan ko kaya medyo napapalayo sya sa dapat nyang babaan. Sa mga oras na nakababa na kami ng bus, parang ayaw ko muna syang paalisin sa tabi ko kahit na halos buong araw na kaming nagkakasama. Hindi ako nagsasawa. Hindi ako nagsasawa na kasama sya kahit na may mga oras na magkasama kami tapos walang salitang lumabas sa bibig namin. Sabi nga sa kanta, "you say it best when you say nothing at all".

Minsa nga may pinasa syang text na gawa nya para sa akin.

Gaano ko ba s'ya kamahal?

Di ko nararamdaman ang takbo ng oras 'pag kasama ko s'ya.

Di ko naririnig ang sermon ni mama 'pag galing ako sa kanila.

Nako-comfort ako 'pag sumasandal sya sa akin.

Nawawala ako sa sarili ko 'pag

Feeling ko sinasakluban ako ng langit at lupa 'pag nagtampo s'ya sa akin.

Kahit anong paraan gagawin ko magtext lang s'ya sa akin.

Isang oras pa lang s'yang mawala, miss na miss ko na agad s'ya.

Wala akong ganang kumain 'pag di ko ramdam ang presensya nya.

Lumalawak ang isip ko 'pag naiisip ko ang kinabukasan naming dalawa.

Natuto akong mangarap para sa minamahal ko at 'di lang para sa sarili ko.

Nalaman kong may kulay pa din ang buhay dahil nand'yan s'ya.

Kung tutuusin, 'di naman 'to ang dahilan...

Kasi kahit mawala man ang lahat ng dahilan na ito, mahal na mahal pa din kita.

At wala sa dictionary ko ang salitang "ayoko na" dahil 'di ako magsasawa sa'yo.

Kahit na medyo korni na ang dulo, sobra akong natuwa sa ginawa nya. Naisip ko na napakaswerte ko dahil may Sim ako sa buhay ko. Kahit na hindi ako kagandahan, alam ko na may tunay na nagmamahal sa akin sa kabila ng kahinaan ko.

mahal na mahal ka ni Vanezza Astilla, Rone Adam Mateo. :)

tears of happiness.

2010-08-04T19:14:00.005+08:00

Uwian na. Sabay kaming umuwi ni Sim.

Naglakad papuntang SM Manila para dumaan lang. Naglakad papuntang LRT.

Sa mga oras na 'yon, parang ang ganda ng lahat. Siguro dahil kasama ko sya. Pero iba talaga ang mga oras na iyon.

Umakyat na kami ng hagdan para mag-abang ng tren na sasakyan. Niyakap ko sya. Ngumiti.

Mahal na mahal kita.

Dumating na ang tren. Sumakay na kami. Naka-tayo lang kami dahil wala nang maupuan. Maya-maya, nilagay nya ang isang earphone nya sa tenga ko. Rock yung tugtog. Hindi ko alam ang title dahil hindi naman ako nakikinig ng rock. Pero nakinig pa rin ako.

Pagkatapos ng ilang minuto, iniba nya ang tugtog na aming pinapakinggan.

Hinayaan ko na lang.

Itong kanta na ang tumugtog.

Bumulong sya sa akin habang intro pa lang ang tumutugtog...

Para sa'yo.

Napatingin ako sa kanya. Napangiti. Inaabangan ko na lang ang boses ng kakanta na magsimula. Dahil sabi nya na ang kanta na 'yon ay para sa akin, pinakinggan ko ito nang mabuti.

"Lagi na lang tayong nag-aaway
Kahit di dapat pag-awayan
Tuwing ika'y lumuluha ako'y nasasaktan
Pag nakikita kang ganyan
Sige na, tahan na, dahil mahal na mahal kita
Ikaw lang kasi, maniwala ka..."

Nang narinig ko na ang lyrics na 'yan sa kanta, napatingin ako sa kanya. Bumaling ako agad ng tingin. Napatingin ako sa labas ng tren. Naluluha na ako. Pinipigilan kong tumulo yung luha ko. Pero hindi ko nagawa.

Yumuko na lang ako para hindi nya ako makitang naluha baka kasi mag-alala sya...baka isipin nya na malungkot ako.

Pinunasan ko nang pa-simple ang mga luha ko.

Nasa EDSA na kami. Lumabas na kami ng tren.

Inaantay ko sya dahil nahuli sya sa paglabas.

Ang tagal nya...

Tumingin ako sa likod.

sa kaliwa...

sa kanan...

wala s'ya!

Nagtatago pala sa isang poste.

Ngumiti sya sa akin. Ako naman, naluluha pa rin.

Naiiyak ako! Waaaa.

Bakit?

Wala.

Bigla nya akong niyakap.

Bumaba na kami at naglakad.

Bakit ka umiyak?

Wala 'yon. Masaya lang ako.

Hindi eh.

Hindi naman lahat ng malungkot eh umiiyak.

Bakit nga?

Wala po! *ngiti*

Ayaw mo mag-share ng feelings mo sa akin.

Feelings ko? Masaya ako. Ang ganda ng kanta! Naiyak ako.

Para sa'yo 'yon, baby...

...dinownload ko pa 'yon para iparinig sa'yo.

Napangiti ako.

Mahal na mahal kita...

Mahal na mahal din kita.

Hindi po kita iiwan.

Ikaw lang ang nais kong makasama
Wala na kong gusto pang balikan
Kahit ako'y papiliin ikaw ay umasang
Gusto kong makapiling

Pagkatapos ng isang buwan ng buhay kolehiyo...

2010-07-15T19:58:00.003+08:00

Masasabi kong nag-aaral akong mabuti dahil:

Lagi akong puyat...kaka-aral, hindi kaka-internet.
Tinutubuan ako ng mas madaming pimples. tsk!
EYEBAAAAGS!
at...pumapayat daw ako

Pansin naman na hindi ko na masyadong naa-update ang blog ko dahil kita mo naman yung gap ng date ng post na ito at sa last blog post ko. Hindi ko na rin nababago yung itsura ng blog ko. Pakiramdam ko nga eh wala na akong balak baguhin pa ito. Tinatamad na ako pero ginaganahan akong mag-aral. Alam nyu naman dahil sa inspirasyon ko. Kilala mo na yun, 'yun eh kung nabasa mo na yung ibang blog post ko. Hahaha.

Masaya naman ako sa unang isang buwan ko sa college. Pansin ko na improving ang mga drawings ko ngayon. Medyo hirap pa rin ako sa pag-ssip ng concepts para sa mga artworks na gagawin namin.

Alam ko naman na matututo ako ng lubos dahil TUP ang pinapasukan ko at nag-aral ako para matuto...nag-aaral nang mabuti.

Hanggang dito na lang muna ako. Gagawa pa ako ng artworks ko. Kung mabibigyan ako ang free time, gagawa ako ng webpage kung saan ipo-post ko lahat ng artworks ko. Maaaring kulang ang malalagay ko dahil pinasa ko na sa mga professors ko.

Paalam! Goodluck sa ating lahat na nag-aaral. Mag-aral tayong mabuti! :)

unang linggo ng pasukan.

2010-06-20T20:23:00.003+08:00

Eto na. Lumabas ang "excited version" ko nung pasukan na.

Sa gabi bago ang araw ng pasukan, nag-set na ako ng aking alarm clock sa cellphone ko ng "3:30". Ang aga, 'di ba? Asahan nyo na iyan sa mga taong excited, lalo na ang mga "first-timers".

June 15 na. Pasukan na! Nauna pa akong nagising sa alarm clock ko. Grabe. Nasobrahan talaga ako ng pagka-excite kaya ni-reset ko ang alarm clock ko. Plus 10 mins. pa. Eh 'di 3:40 ako gigising. Balik tulog ako. Pero hindi nangyari 'yon! Nag-iisip isip na ako kung ano ang mga mangyayari sa araw na haharapin ko.

Sabay kami papasok ng TUP ni Sim. Excited ulit. Kinikilig pa.

Kaso...

Kasabay kong umalis ang tatay ko. Sumakay na kami ng bus. Nag-aalala na ako. Hindi ko makakasabay si Sim! Kinukulit ko ang tatay ko. Pero nanahimik na din ako dahil may tiwala ako sa tatay ko. Hindi nya ako bibiguin. Naks.

Umaandar na ang bus. Vrooooooom! Malapit na kami sa meeting place SANA namin ni Sim. Bumagal ang takbo ng bus. Mukhang dadakot ng pasahero. Ginala ko na ang paningin ko. Nagbabakasakali na makita siya. Pumunta naman ang tatay ko sa tabi ng driver at nakiusap ng kung alin. Yumuko na lang ako nang maramdaman ko na umaandar na ang bus. Naiiyak na ako.

"Sim! Sim! Dito!", sigaw na tatay ko.

Nabuhayan ako ng loob. Bumilis ang tibok ng puso ko. Medyo hinabol ni Sim yung bus. Wow. Parang telenovela lang.

Sa wakas, nakasakay na kami ni Sim sa iisang bus. Nakaupo lang ako. Silang dalawa ng tatay ko eh nakatayo lang. Puno na kasi ang bus.

Second ride na. Lakad kami papuntang LRT.

"Bam, ang bag mo, wag mong ilagay sa likuran mo at baka nadukutan ka. Baka pag tingin mo wala nang laman ang bag mo."

Ilang beses iyang sinabi ng tatay kong maalalahanin simula pa noong mga isang linggo bago ang pasukan. Hanggang sa paglalakad namin sa kalye ng Maynila. Naiinis naman ako kasi mahirap maglakad ng may mabigat na bag na nakatapat sa harap ng binti mo. Sagabal!

Humiwalay na ang daddy ko noong nakarating na kami sa LRT. Para akong promdi na walang kaalam-alam kung magkano ang pamasahe sa LRT, kung ano ang sasakyan, kung saan bababa.

Eto na, nasa LRT na kami ni Sim. Ang hirap makipagsiksikan sa mga taong nagmamadali at nag-uunahang pumasok ng tren. Siksikan pa kaya naalala ko 'yong paboritong sabihin ng tatay ko sa akin: "Bam, ang bag mo, wag mong ilagay sa likuran mo at baka nadukutan ka. Baka pag tingin mo wala nang laman ang bag mo."

Kabado na natutuwa na kinikilig ako habang sinusuyod namin ni Sim ang daan mula United Nations Ave. hanggang sa makarating ng TUP.

Kabado.

Hindi ko kasi kilala lahat ng tao sa TUP. Siguro, may ilang kilala ako pero konti lang. Kabado rin dahil hindi ako "social butterfly". Hindi ako magaling makihalubilo sa mga taong hindi ko kilala. Hindi ako madaldal. Mahiyain ako.

Natutuwa.

Fine Arts kasi ang gustong gusto kong course ko pag college. Muntikan pang mag-Chemical Engineering ako sa kadahilanang gusto ng aking ama na ipagpatuloy ang negosyo nya. Isa pa, wala akong nakitang salitang "Mathematics" sa schedule ng klase ko.

Kinikilig.

Dahil nasa iisang unibersidad kami ng taong mahal ko. Sabay kakain ng lunch. Sabay kaming papasok ng TUP at uuwi. Sabay na maglalakad. Sabay na maghahabol ng bus. Basta. Magkasama kami sa lahat.

Madami akong naranasan sa unang linggo ko ng pasukan.

Noong second day ng pasukan, hindi ko kasabay si Sim na pumasok ng TUP dahil medyo tanghali pa pasok nya at ako naman, maaga pasok ko. Kinakabahan ako dahil ako lang mag-isang sasabak sa paglalakbay sa lugarna hindi ako pamilyar.

Nakasakay ako ng jeep. Diretso na daw iyon sa TUP, i mean, madadaan ng jeep ang TUP. Galing ang jeep dito lang sa amin. Kaya tipid sa pamasahe! Kaso nga lang, magka-problema ako.

Lumagpas ang jeep sa bababaan ko sana. Iba kasi ang dinaanan kaya lumagpas ako. Ginawa ko na lang eh lakarin pabalik. Sa hindi inaasahang pangyayari, hinabol ako ng isang baliw na naka-upo sa may gilid ng Manila City Hall. Tumakbo ako. Hindi naman sa nandidiri ako dahil nga sa pulubing baliw s'ya. Nadala lang ako ng takot, siguro. Ok na rin. Napabilis ang pagdating ko sa TUP.

Isa sa nahirapan ako sa "buhay bagong estudyante" ay ang makilala at maka-usap ang mga bagong kaklase. Buti na lang, halos lahat ng nakilala ko eh sila ang nag-approach sa akin. Una, dalawa lang nakilala ko sa room. Hahaha. Kawawa naman ako. Noong mga susunod na araw, dumami na sila.

Iisa lang naman kasi ang hilig ng halos lahat sa amin: ang pagguhit. Nakakatuwang isipin na lahat ng kasama mo sa isang classroom ay kaparehas mo ng gustong mangyari sa buhay. Lahat sila nakaka-relate sa mga bagay na meron at gusto mo.

Dahil katabi lang ng TUP ang SM Manila, lagi akong nandoon at lagi kong kasama si Sim. Minsan, doon kami kumakain ng lunch, pero hindi kami bumibili ng pagkain doon. May baon kami! Aircon lang habol namin. Sabi rin ng mga professor namin, lalo na 'yong prof. namin sa History of Arts, na dapat lagi kaming nasa mall. Hindi para gumastos ng sankatutak na pera kundi magmasid sa lahat ng nakikita namin doon dahil ANG LAHAT NG BAGAY AY MAY ART.

Homeworks? Research? Hindi 'yan nawala sa unang linggo ng pasok namin. Sangkaterbang research ang research na binigay agad sa amin. Unang patikim. Paano na kaya pag tumagal na ang klase? Kaliwa't kanan ang mga gagawin. Buhay college talaga.

Haaaaay. Goodluck na lang sa akin sa buong taon ng pasukan. Sana maka-graduate ako ng walang problema at maraming natututnan. :)

much awaited.

2010-06-11T15:23:00.002+08:00

Sa wakas at sa martes na ang pasukan. Ang bilis din ng araw. Sobrang excited pa naman ako. Pinagpilitan ko talaga sa sarili ko na noong June 7 pa yung pasukan. Nung nalaman kong June 15 pa pala, parang na heart-broken ako. Halos nawasak ang mundo ko. Pero hindi pa rin nawala ang excitement.

Sa linggong ito, tinahi ko ang mga butones ng uniform ko. Natatakot ako kasi baka matupol sila. Paano kasi noong nilabhan namin yung mga uniform ko, tumalsik yung isang butones. Kinabahan ako. Pagkatuyo ng damit, tinahi ko sya agad.

Kapatid: Ate, masyado ka namang excited.

Ako: Bakit naman?

Kapatid: paano kasi, tinatahi mo yung uniform mo.

Ako: Ano naman ang nakaka-excite dun?

Kapatid: gusto mo kasi perfect lahat sa pagpasok mo.

Naisip ko, hindi rin! kahit tahiin ko pa ulit lahat ng uniform ko eh hindi pa rin siguradong perfect ang pagpasok ko. Bakit?

Maaaring maligaw ako sa papasukan ko
Maiirita ako dahil maaga ang pasok at tayuan sa bus.
Nakakakaba ang mga bagong kaklase at profs.

Ilang tulog na lang pasukan na. Hindi pa rin ako nakakabawi ng tulog. Panigurado tutubuan ako ng pimples at magmumukhang mangkukulam na ako dahil sa araw-araw na puyat. Tama na. Ang OA.

Ngayon pa lang nakalagay na lahat ng gamit ko sa bag ko at plantsado na ang mga uniform kong apat na pares.

Fakebookers

2010-05-28T21:49:00.011+08:00

I have this written in my notebook cover. Hahaha. My notebook's design. It's kinda cool so I bought it. I just want to share it in this. This made me laugh. XD

This is all about the social networking personalities.

The Paparazzi

Tag. Tag. Tag. Paparazzis tag EVERYONE. No one and no photo is spared, whether it's you looking like a rock star or a hangover-ed you puking your guts out. Not even the shiny, oily faced pics are safe, nor the shut eye shots. How now do you explain the "study group" in a bar with booze all around?

The Filterless

Do we really need to know that you are on your way to buy constipation meds because th last time you took a dump was 2 weeks ago when you excreted that reddish brown dragon-shaped poop? Please, all boundaries of privacy are breached with these too-much-information updates. Uhmmm, thanks for sharing, but please just keep it to yourself.

The Pseudo-Mysterious

"Someday, you'll see..." "And the circle is complete" "I I days!" The Pseudo-Mysterious go for the mysterious and attractive image but end up being merely non-sensical and IRRITATING. Beware, these lines are a ploy to get your attention for you to comment back.

The Herald

Also known as the "Town Crier", the Herald is the reason why most of us learn of breaking news through online social networks, not legitimate news media. In their rush to trumpet the news, these people have at one time or another, "killed" celebrities, "broken up" couples, etc.

The Ghost

Despite being rarely visible online, without any status updates, no messages on people's walls, and no photo uploads, the Ghost will surprise you by mentioning your recent update or your tagged picture. They are creepily up-to-date with your posts. Also known as "Peeping Tom".

The Gamer

The updates and invites to MafiaVille from the Gamer is never ending. There is no game nor quiz nor meme this person has passed on. The Gamer is usually the addictive personality type.

Ken Nutspel

Yes, the number of characters for posting is limited, but "out" and "owt" have the same number of charaters, so does "hello" and "helow". The keyboard has all letters, including the vowels. Pleez, stup tortring us wit d misin letrs. U jaz mek urslf sound stoopid.

The Autobiographer

"Just woke up". "took a shower". "Brushed my teeth". "Had a bacon for breakast". "Traffic on the road". Sibling of the "Filterless", the Autobiographer, just has to broadcast each and every detail of his day to all his 400+ friends. No action is too mundane for anyone to miss.

Poor Baby

The Poor Baby, also known as the "Sympathy-Baiter", writes pitiful posts in hopes of baiting concerned responses. "Could really use some good news right now" "Feeling down and out today." "Sad..." The pleas for attention are signs that these self-pity-ers should be avoided like a plauge. The Poor Baby is a close cousin of the "Pseudo-Mysterious".

The Rash

The Rash will follow you around and comment on EACH AND EVERYTHING that you do or say. It doesn't matter whether a comment is necessary or not. These people just need to have a say and the last word on everything.

The SuperFan

The SuperFan clogs up one's newsfeed with multiple daily updates of what he has become a fan of in the last hour. "became a fan of sneakers", "became a fan of the SuperFan", "became a fan of rice". ANNOYING. We get it, you're a Superfan. Do we really care?

The Politician

On average, one has 120 friends on a social networking site. Ok, social butterflies might probably have 300 to 400 friends. But, hello? 1,000 friends? Unless you're the mayor or a showbiz celebrity, no one has that many friends. The Politician accumulates most of his "friends" by going thru other's pages and "friend-ing" perfect strangers. Also called "Friend-Padder" or "Friend Addict".

So, sino ka sa kanila? hahaha.

Kung ako ang tatanungin, ako si The Politician at si The SuperFan. :D

Source: Stradmore Notes. :)

sulat para sa blog.

2010-05-19T17:29:00.003+08:00

mahal kong blogger,

kamusta ka na? Ilang linggo rin kitang hindi nakita! hindi ko na rin ma-retoke ang itsura mo. kahit ganun man, maganda ka pa rin sa akin. malapit na pala pasukan namin. baka hindi kita lalong makita at masabihan ng mga masasaya at malulungkot na pangyayari sa buhay ko. wag lang mag-alala, mukha namang mag-eenjoy ako sa pasukan dahil college na ako! at ang course ko pa eh gustong gusto ko.

maraming bagay na akog hindi nasabi sa iyo. sa linggong ito, sobrang saya ko. pumunta sya dito sa bahay nung lunes tapos pumunta din ako sa bahay nila. kumbaga, puntahan lang kami. sino sya? alam mo na yun. hahaha.

nagcommunity service pala kami nung sabado [may 15, 2010]. nagtanggal kami ng mga bwisit na campaign posters na yan na sobrang hirap tanggalin dahil glue ang ginamit na pandikit. sana nag-tarpaulin na lang sila. hahaha

sobrang inatake ako ng kasipagan nyun, matagal na nabilad sa araw at naka-inom ng 5 bote ng coke. ayos! wala kaming dalang tubig eh. kahit bata, tumulong sa pagtanggal ng posters. nakakataba ng puso. puro cholesterol na.

hanggang dito na lang. pasensya ulet!

-ako.

enrolled na si bambam.

2010-05-05T14:09:00.003+08:00

Sa wakas, pagkatapos ng dalawang araw na pagsugod sa TUP, natapos na din ang nakapa-habang proseso sa pag-eenroll. Sa totoo lang, hindi naman sya ganun ka haba. Humaba at tumagal lang dahil sa milya milyang pila. OA? Oo. T_T

Kanina, bumalik kami ng aking mommy sa TUP para magpa-picture para sa ID, kumuha ng library card at para magbayad ng tuition fee.

Sobrang init kanina. Walang hangin. Pakiramdam ko niluluto ako ng buhay. Parang gusto ko nang lumapit dun sa sprinkler ng damo at magpakabasa. Nakakainis.

Nakita ko ulit ang aking naging kaibigan kahapon. Si Julius Christian. Ganda ng pangalan nuh? Kaso vaklushi sya. Sayang nga eh. Ang gandang lalaki pa naman. Hahaha.

Schedule ko? Ayun, may pasok ako ng linggo. Umaga pa, kaya hindi ako makakapagsimba. Nakakalungkot naman.

'Yan ang registration form ko. Proud ako. Isa sa ikinatutuwa ko sa schedule at sa subjects ko eh WALANG MATH! Yeaaaaaaaaah!

Hanggang dito na lang. Lalo akong na-eexcite eh. :D

Excited na ako sa pasukan. Pramis.

sa darating na pasukan...

2010-05-01T16:46:00.005+08:00

Ewan ko ba kung bakit nae-excite ako sa darating na pasukan. Siguro dahil college na ako at sobrang challenging ang buhay college! Nag-simula ito nang malaman kong pasado ako sa school na aking napupusuan...ang TUP. Isa pa, nae-excite ako dahil ang kukuning kong kurso ay yung kurso na gusto ko simula nung 2nd year highschool pa ako. Ewan ko din kung bakit parang nagustuhan ko ang Computer Engineering. Kumbaga, parang nag-two-time ako. Anu daw? Pero bumalik pa rin ako sa pinakamamahal kong Bachelor of Fine Arts Major in Advertising. Wow. Ang haba.

Naisip ko noong mga nakaraang araw kung bakit talaga ako nasasabik sa pasukan. Gusto ko lang talaga malaman kung bakit...dahil ang lahat ng bagay ay may dahilan. Ugh. Baliw.

Ito na nga ang aking mga naisip kung bakit gusto ko nang pumasok:

Una sa lahat, bagong school ang papasukan ko.

Take note! Unibersidad na papasukan ko. Hindi lang "school", as in university! Unang impression ko sa mga unibersidad ay: malaki at malawak. 'Yon lang. Nasabi din ng utak ko, "siguro, mga bigatin ang mga tao dun!". Naaalala ko noong unang tapak ko nung 1st year highschool ako. Naligaw ako sa buong campus. Hindi ko mahanap ang classroom ko nyun. Buti na lang kasama ko ang aking kababata. Na-late pa kami sa first subject namin. Good start? HINDI.

Sana lang talaga hindi ulit mangyari iyon pagpasok ko ng kolehiyo. Nakakahiya.

Halos lahat ng gamit ko ay bago.

Oo. Halos lahat lang. Bakit? Akin na lang iyon. Hindi naman kami ganon kayaman para maging bago lahat ng gamit namin sa bawat pasukan. Kahit ganun, nae-excite pa din ako. Walang makakapagbago ng aking nararamdaman! Lalo na't gagamit na kami ng canvas sa painting, iba't ibang klase ng brush, T-square, oil pastel at totoong water color...yung pang painter/artists talaga! Astig! Mukha nga lang mamumulubi ako sa presyo. Pero ayos lang! Mabibilhan dina ko ng bagong bagpack. Wow! Dagdag collection! :)

Astig ang uniform ng mga BFA students ng TUP.

Sabi nila ang uniform ng Fine Arts students sa TUP eh parang chef ng Chowking. Oo, medyo lang naman. Kulay maroon kasi. Pero naa-astigan ako! Parehas sila ng Architecture. Yahoooo! Gusto ko nang makasuot ng ganun!

Higit sa lahat...makakasama ko siya sa school!

Schoolmates kami! At parehas pa kami ng uniform. Hahaha. Kinikilig ako. Sa ngayon, iniimagine ko na kasama ko siya pumunta ng school, kasabay ko din pauwi...haaaay. Tama na. Kinikilig na ang lola.

Ano kaya ang feeling na araw-araw eh gigising ka ng maaga, maghahanda papunta ng school, makikipagsiksikan sa mga tao at sasakay ng bus...at maglalakad sa Manila?

Para sa akin, kakaiba 'yon! First time kasi. College na ako...sa pasukan.

Sana nga lang hindi ako magsawa na gawin iyon aaw-araw...dahil kasabay ko naman siya..sana! Kilig ulit. Tama na.

Paano naman ang iniwan kong school noong highschool?

Balak kong dumalaw doon suot ang aking uniform...hindi para magmayabang. Para wala lang, trip lang namin ng bestfriend ko na mag-aaral sa La Salle..tapos kakain kami ng favorite naming kalamares na tinitinda sa tapat ng campus namin...at ang malamig na shake!

Tititigan namin ang buong campus, ang mga building, mga building na tinatayo pa lang, mga dating schoolmates namin na gumagala, mga teachers namin na ininis namin, at sina Manong Guard na nahirap pakiusapan pag gusto mong lumabas ng campus para lang magpa-photocopy ng lecture ng kaklase ko.

Haaaaay. Goodluck na lang sa akin sa darating na pasukan. Sana maka-adjust ako agad at makakuha ng mga kaibigan...'yon pa naman ang aking kahinaan - ang makihalubilo.

Isang buwan na lang, hello college life!

35 reasons why I love you more than my life

2010-04-26T13:54:00.003+08:00

You're always approaching me.
You made me feel I have sense of humor.
You made me happy as I hold your hand.
You help me carry my burden.
You made me smile from my heart and not by my humor.
You made your name sticked in my brain and your face in my heart.
You made me have insomnia thinking of you.
You made my heart and brain make an image of you as I dream.
You made me plan my paramount goal in life.
You made me astonished as you glance and smile at me.
You taught me how to court sincerely.
You made me realize that I must cherish you.
You appreciate every little piece of me.
You made my advices as solutions and not opinions.
You made my eyes bloodshot when I see you cry.
You always gives me best lines at my worst times.
*****
You're not just my inspiration, but my goal.
You're still there for me even I'm childish.
You made me thinking of you as my daily routine.
You made me feel mature as long as I'm beside you.
You helped me to behave.
You helped me to take away my hatred.
You change my anger as laughter.
You made me feel better as you wrap your arms around my body.
You made my feelings as your emotions.
You're there to cheer me up.
You made every piece of you playing motions in my head.
You made me smile while I'm sleeping.
You gave me the path of my life.
You gave me reason why I should stand up and live.
You made me feel contented.
You made me crazy when you say "I love you".
You made our love reach this far.
I will love you more everyday of my life and I will strive to be worthy to be with you through eternity.

My baby, Rone Adam, made this yesterday (April 26, 2010) around 9:00 pm.

Hahaha. very detailed.

While reading his "reasons", i smiled...a lot.

He said that it's kinda corny, but for me, it's really nakakakilig.

I'd sent him my 35 Reasons Why You Are Made last March, I think.

I'm sure, when I'm down, I'll be reading this like what he's doing. :)

Plants vz. Zombies

2010-04-23T17:07:00.029+08:00

Basahin mo ito kung nakaka-relate ka sa laro na ito. Kung hindi naman, pwede mo pa ring basahin.

Grabeng kaadikan na talaga ang narating ko sa paglalaro ng Plants vs. Zombies.

Ano nga ba ang laro nito. Title pa lang, alam mo na. Halaman kalaban ang mga zombies! Coooool! Ang ganda ng graphics - pambata! Ito nga pala ang screenshot ng home ko sa PVZ.

Medyo nakakahiya, silver pa lang ang ang trophy kahit na super ako sa paglalaro. Paano kasi sa Mini Games hindi ko pa matapos-tapos ang nakakainis na Bobsled Bonanza at Zombotany2 na yan. Mahirap.

Isa pa sa Survival, 4 out of 10 trophies pa lang ang nakukuha ko. Ayaw ko naman gumamit ng cheat. Gusto ko, pinaghihirapan ko. Haha. Determinado.

Kamusta naman ang mga mga halaman ko sa Zen Garden. Ayun, konti pa rin. Sa halos 3 months na paglalaro ko ng PVZ eh ganito pa lang kadami (oo, kadami) ang aking mga pinakamamahal na halaman na pinagkukunan ko ng mga barya. Oo, kumikita ako sa mga halaman ko. May 10, 50 at diamond na 1k ang halata. Wow.

Ayun. Ipapakita ko ang aking Zen Garden..sa ngayon..

Nakakahiya ulit. Pero darating ang araw na dadami ito! Haha.

Zombies. Ayan ang kalaban ng mga halaman ko. Iba't ibang klase sila. Eto sila.

Ang pogi nilang lahat mo. Nakakakilabot.

"BRAAAAAAIIINZZ!".. 'Yan ang lagi nilang sinisigaw pag sinusugod nila ang lawn ko. Grabe! Ang cute ng boses nila. Braaaaiins!

Night mode.

Yan ang level na pinaka-ayaw ko dahil may hamog o fog! Hindi ko makita kung saan na ang zombie. At isa pa, dahil walang sun! Ibig sabihin nyun, mahirap akong makakakuha ng sunlight para makagamit ako ng mga plants ko. Malamang, gabi...walang araw. Sa pinakamamahal na Sunflower lang ako makakakuha ng araw..pati na rin ng Sun-shroom.

Hindi ko maiiwasan ang mainis sa mga halaman ko. Lalo na kung soooooobrang bagal nilang mag-recharge. Gaya ng Potato Mine, Squash, Wall-nut, Tall-nut at ang Tangle Kelp. Kung kailangang kailangan ko na sila, hindi ko magamit dahil nga matagal mag-recharge. Ang kulit.

Eto sila...

Potato Mine

Squash

Wall nut

Tall-nut

Tangle kelp

Pag walang internet, ito ang nilalaro ko.

Pag walang magawa, ito ang nilalato ko.

Pag wala nang magawa sa facebook, ito ang nilalaro ko.

In short, past-time ko ito...addiction na rin..?

Masaya ako pag nananalo ako kasi hindi nakain ng zombies ang utak ko.

Nakakainis naman pag napasok ng zombies ang bahay ko..sabay may sisigaw na, "Noooooooooooooo!!!!!!!"

Hayaan nyo akong ipakilala sa inyo ang aking kapitbahay, source ng kung anik-anik, taga-payo at cheerer na din, si Crazy Dave. Ayan siya.

Kitams. Mukha at pangalan pa lang, halata nang baliw. Hahaha.

Basta-basta na lang s'yang sumusulpot. Magsasalita. At sisigaw. Baliw nga.
Kahit papano, magaling yan magbigay ng tip.

Pagkatapos mong makasagupa ang mga zombies sa loob ng 5 levels na may 10 sub-levels, may music video na gagawin ang aking mga halaman at ang mga zombies. Oo, music video. Astig!

Hahaha. eto pa. May trailer pa pala ang Plants vs. Zombies. Nakita ko lang ito habang naghahanap ng music video nila.

Bungee Zombies. Yan ang pangalawa sa pinaka-ayaw kong kalaban ng aking mga halaman. Bakit? Pagkatapos mong pag-ipunan ng maraming Sun ang halaman mo, saka nila nanakawin ang halaman mo. As in, lilitaw sila galing sa taas tapos dedekwatin na ang halaman. Nakakainis. Sobra.

Minsan, nakikita ko ang kapatid ko na naglalaro ng PVZ na gumagamit ng cheat. PArang ang saya. Tanim ka lang ng tanim. D mo na kailangang mag-ipon ng Sun. Naisip ko, mas masaya pag pinaghirapan mo. Naks!

Screenshots ng mga laro ko. A

Hanggang dito na lang. Maglalaro pa ako. :D

2010-04-16T12:26:00.002+08:00

i missed blog posting.

i have many stories to post but i'm sooo lazy to do it.

bad things always keep on happening.

i'm really used to it.

still, i have reason to smile..

..because he's always there.

for me:)

GRADUATION DAY.

2010-03-29T20:39:00.005+08:00

Bye highschool. Haaaay. Salamat dahil tapos na ang buhay highschool pero parang mamimiss ko ito. Isa sa event na mangyayari ay ang graduation. Patunay ito na hindi ka na highschool at tumatanda ka na. Hindi mo ito pwedeng atrasan kahit gustong gusto mo pang mag-fourth year.

Naaalala ko pa noong first year ako, gustong gusto ko nang mag-graduate agad para tapos agad. Nakakatamad kasi. Hindi naman pwede. Asa pa ako. Kaya 'yon, hinayaan ko na dumaan sa buhay highschool. May paghihirap, may sarap, may saya, at may lungkot.

Kanina, graduation. Hindi ako naiiyak. Siguro simula pa lang. Parang ang weird naman kung iiyak ako agad kahit wala pang nangyayari. Nakakahiya.

7:00 ng umaga ang graduation. As usual, hindi nag-start nang nasa oras. Haaay. Filipino time. Nag-marcha kami papunta sa upuan. Hindi mawawala ang Alma Mater Song, Graduation Song, Bayang Magiliw este Lupang Hinirang, Panatang Makabayan, Cavite Hymn, Imus Hymn at scripted na dasal. Medyo nakakaboring. Feeling ko, nagpa-practice lang kami. Maingay at magulo talaga kasi kami. Lumabag sa memorandum. Sabi walang camera, pero kalat ang mga nagko-kodakan. Sabi walang pagkain at tubig, pero makikita mo ang mga patagong umiinom ng tubig at dumudukot ng biskwit sa bulsa. Haaay. Fourth year nga naman. Sinusulit ang kalokohan bago umalis ng paaralan.

Pagkatapos ng kuhaan ng mga certificates ng 1,389 na graduates, kumanta kami ng aming "theme song" - through the years. Ang senti ng kanta. 'Yon na nga, tumugtog na ang intro ng kanta. Inisip ko na iiyak ako. Hindi pala! Akbayan kami habang kumakanta. Maya-maya nung patapos na ang kanta..nga 2 minutes na lang ang natitira sa kanta, nagyakapan na kami at umiyak! Oo, umiyak! 'Yung iba, hindi naiyak. May isa akong nakita, pinipilit nyang umiyak. Siguro, para "in" s'ya. Sira ang mga make-up namin. Niyakap ko halos lahat ng taong nakita ko. Grabe, "mamimiss kita" ang pinika-common na nasabi ko sa kanila. Kainis nga eh. Wala akong camera. Nasa mommy ko. Haaay.

Kahit lalaki, niyakap ko. Waw. Di ako makapaniwala. Buti hindi ako nailang. NAdala na rin siguro ng damdamin.

Hanggang sa matapos ang seremonya, iyakan kami, kuhaan ng pictures at hubaran ng toga. Grabe ang init.

Sana maging masaya ako sa college life ko. At siguradong mag-eenjoy ako dahil excited na ako! Gusto ko nang mag-take ng Fine Arts. Tsk tsk. Dalawang buwan pa hihintayin ko.

Pagkatapos nyon, kumain kami sa labas. Hindi "labas ng bahay". Pilosopo.

Kasama namin si Simpoy kaya masaya ako. Hahaha. Kahit noong oras ng graduation ay tinatabihan ko siya. Ayii. Kinikilig naman. :D

Ayun..kain kami. Busog. Solb!

Para masaya, share ako ng pictures nung kumakain kami. :)

TA-DA!

Haaaaaay. ayan na mga. Pagod na pagod ako. Pero sulit naman.

Kumain na sa labas, kasama pa ang mahal mo at graduate ka pa = kasiyahan..pesensya, mababaw lang kasiyahan ko.

my very first cellphone..got lost.

2010-03-27T20:27:00.005+08:00

Here's the picture of my cellphone..lost cellphone. Until now, i'm not yet moved on. :(

Kahit na late-receiver ang cellphone na 'yon, mahal ko 'yon.

Kahit halos sumabog ako sa inis dahil late receiver nga, mahal ko pa din 'yon.

Kahit ilang beses ko syang nabagsak, hindi ibig sabihin nun na wala na syang kwenta.

Kahit na-confiscate s'ya, pinagpilit ko pa rin ang sarili ko sa kanya. pinilit kong mapasaakin sya ulit.

Pakiramdam ko, tao na ang cellphone ko. Ewan ko ba.

Dahil sa kanya, nakaka-usap ko ang taong mahal na mahal ko. Nagkakaroon ako ng paraan para makausap ang baby ko kapag hindi kami mgkasama. Kapag inaapi ako sa bahay (haha. inaapi talaga), nakakausap ko yung baby ko. Tapos, hindi na ako nalulungkot.

Malaking kawalan talaga siya.

Sige. Ikukwento ko na ang buong pangyayari..Summarization na lang ng pangyayari. Nakakatamad.

Marso 25, 2010. sa SM *****. Nasi-CR ako. Nasa food court ako kasama ang pamilya kong mahal.

Naglakad ako. Nasa CR na. Pumila. Naghintay. Nakaraos. Lumabas ng cubicle. Humarap sa salamin. Nagsuklay. Nag-pulbo. Lumabas sa masikip na CR. Naglakad ulit. Binuksan ang zipper..zipper ng bag ko. Hinalungkat ang laman ng bag para hanapin ang cellphone. Nagulat. Hindi makapa ang cellphone. Nataranta. Tumakbo pabalik sa mesa kung nasaan kami naka-upo. Nagsumbong sa magulang. "Inay, itay! wala ang cellphone sa bag! Alam ko nandito lang 'yon!". Tinawagan ng daddy ko ang cellphone. Toot toot tooot. Out of coverage area. Patay! May nakakuha na nga ng cellphone. Nangingiyak na ako. Nag-violent react ang kapatid ko. Pressure! Tumakbo ako pabalik ng CR. Wala! Wala talaga! Naku! Wala na nga ang cellhphone.

Umupo ako sa upuan. Malamang. Nanahimik ako. Naiiyak na kasi. Naramdaman ko na mahal ko talaga ang cellphone. Naisip ko. Unli pa 'yon. Mga tatlong oras pa lang unli 'yon. Sayang!

Ayun. Dun nagtatapos ang serbisyo nga cellphone ko sa akin.

Naway maging masaya ka sa kamay ng iba.

Pahabol.

May picture ako kasama ang cellphone ko. Hindi ito sinasadya. Buti na lang.

Wag mo nang pansinin ang mukha ko. Alam kong panget. Haha. XD

2010-03-19T14:54:00.002+08:00

We practiced our graduation ceremony this morning. Our first practice. At first, my eyes became teary. Hahaha. I thought i wouldn't cry as I've said at my post before this. I felt mixed emotions - happiness and sadness.

Through the Years by Kenny Rogers is our graduation song. It's quite fit for us. I like it though it's an old song. :)

Here's the lyrics.

I can't remember when you weren't there
When I didn't care for anyone but you
I swear we've been through everything there is
Can't imagine anything we've missed
Can't imagine anything the two of us can't do

Through the year, you've never let me down
You turned my life around, the sweetest days I've found
I've found with you ... Through the years
I've never been afraid, I've loved the life we've made
And I'm so glad I've stayed, right here with you
Through the years

I can't remember what I used to do
Who I trusted whom, I listened to before
I swear you've taught me everything I know
Can't imagine needing someone so
But through the years it seems to me
I need you more and more

Through the years, through all the good and bad
I knew how much we had, I've always been so glad
To be with you ... Through the years
It's better everyday, you've kissed my tears away
As long as it's okay, I'll stay with you
Through the years

Through the years, when everything went wrong
Together we were strong, I know that I belonged
Right here with you ... Through the years
I never had a doubt, we'd always work things out
I've learned what love's about, by loving you
Through the years

Through the years, you've never let me down
You've turned my life around, the sweetest days I've found
I've found with you ... Through the years
It's better everyday, you've kissed my tears away
As long as it's okay, I'll stay with you
Through the years.

One week to go before graduation comes. :)

fourth year life review.

2010-03-16T12:57:00.005+08:00

Naalala ko pa ang first day ko nung fourth year ako. Halos kalahati ng classmates ko ay hindi ko kilala, kilala lang sa mukha at ngayon lang nakita. Naisip ko, "hala! baka aabutin ako ng buwan bago ko makilala ang lahat". Buti na lang may mga classmate ako na naging classmate ko nung third year ako. May friends ako. Yeah, friends.

Pumasok ako sa room. Wala akong malapitan. Nahihiya. Nanliliit. Ewan ko ba kung bakit. Pakiramdam ko nag-iisa ako. Talagang nag-iisa ako. Naiinis ako. Sabi ko sa sarili ko, "kawawa naman ako". Oo, kawawa ako. Pati sarili ko, kinakausap ko. Ganyan talaga ako nung unang pasukan.

Unang "klase". As usual, binigay ang schedule ng subjects namin. Una kong hinanap ang salitang "break" o "recess". Nagulat ako. 15 minutes lang break namin. Ang layo pa ng canteen sa amin. Tumahimik lang ako. Ayaw ko naman mag-react dahil wala akong kadamay. Mukha na akong abnoy nun.

Adviser namin? Ayun, first impression ko sa kanya, mataray na kengkoy. Tama nga. Ganun nga si ma'am. First impression lasts. Cool.

Hindi mawawala ang seating arrangement. Sa fourth year life ko na ito, apat na klase ng seating arrangement ang na-encounter ko.

1. Alphabetical order - common na yan sa lahat ng estudyante. Hinding-hindi yan mawawala. Syempre, laging nasa unahan ang apelyidong nagsisimula sa "A". Naku, Astilla pa naman ako. Sanay na ako. Laging nasa harapan ng klase.

2. Boy-Girl-Boy-Girl - kilala din sa tawag na "alternate". Pangalan pa lang, alam mo na kung paano itsura nyan. alphebetically arranged kayo pero may nakapwestong classmate na opposite sex sa'yo. 'Yun na 'yon.

3. According to height - weird nuh? Sa totoo lang, mahirap gawin nyan. Ewan ko ba sa teacher ko sa Ekonomiks kung bakit yan ang naisip nyang arrangement. Paano ginawa. Step one, pinalabas kaming lahat ng teacher namin at pinapila by height - maliit hanggang pataas. Umabot kami ng first floor sa haba ng pila. Step two, pinapasok kami isa-isa. Alternate din, boy-girl-boy-girl. Step three, umupo sa upuan.

4. Kanya-kanya - 'Yan na ang aming arrangement habang tumatagal ang pasukan. Napapalipat ka sa ibang upuan dahil ayaw mo ng katabi mo, gusto mong katabi crush/bf-gf mo, nandoon yung barkada mo o di kaya hindi nadadali ng hangin ng electric fan ang pwesto mo. Nandyan man ang teacher o wala, kanya-kanyang seating arrangement kami..sila pala.

Alam ko na ang lahat ng estudyante ay may problema. Boyfriend, girlfriend, baon, magulang, kapatid, walang assignment, hindi pa gawa ang project, na-confiscate ng teacher ang cellphone dahil nahuling ngte-text, walang ballpen at higit sa lahat walang papel. Oo, walang papel!

Hindi nawawala sa mga bibig namin ang mga salitang..

"Penge pulbo", "Penge papel", "May assignment ka? Pa-kopya naman!", "May quiz ba? Peram notes!", "Peram cellphone", "Peram suklay", "Peram salamin", "Peram pamaypay..atbp.

Isa ako..Isa ako sa hinihiraman. Kumbaga, National Bookstore ng klase.

Ballpen, papel (1/4, 1/2 crosswise at one whole na papel), stapler, gunting, glue, ruler, protractor, compass (yung pambilog), eraser, lapis, "liquid eraser" (pambura ng tinta ng ballpen) at marker. Sosyal!

Meron pa! Pulbos, alcohol, lotion, at pabango.

Madami rin kaming nagawang activities. May Astrocamp, MathCamp, Campus Tour, Mini Intrams at hindi ko na maalala ang iba. Gumawa na rin kami ng documentary. Eto..

Hahaha. 'Yan ang unang documentary na inedit ko. Fortunately, maganda ito at nagka-grade kami ng 95! Whoah! Worth-it ang eye strain na inabot ko sa paggawa ko nun.

Itong buhay highschool ko na ito, hindi ko naranasang..

ligawan ng kaklase kong lalaki
maging super sikat at kilala (slight lang)
active sa mga activities
sumali sa prom
mag-cutting classes
mag-over-da-bakod
ma-bring mother (with plastic cover)..korni
madala sa clinic
GUMALA.

naranasan ko namang..

mangopya. (oh! wag mong sabihing di mo nagawa yan?)
mag-CR sa maduming CR
matulog sa klase. partida, nasa harap pa ako
mag-text kahit na may teacher
pumunta ng canteen nang mag-isa
mautusan ng teacher
hindi nakapasok sa klase dahil nautusan
taga-check ng attendance sa buong taon (TLE)
maging leader ng isang grupo kahit ayaw ko
matapilok kahit flat yung school shoes ko
makipaghabulan sa papel
lumusot sa mga bakal na harang
sumilip sa telescope
mag-over night sa school
sumali sa taekwondo at nag-quit
mawalan ng mahigit sampung pamaypay..oo, SAMPU!

Kamusta naman ang utak ko?

Kahit papano eh matalino naman ako. Gusto mo patunay?

Top 9 ako nung first grading

Top 8 ako nung second grading

Top 6 ako nung third grading (hindi ako sigurado, narinig at sinabi lang sa akin).

Improving di ba?

Naranasan ko na rin ang kumopya ng assignments. Tatlo lang naman ang dahilan: nakalimutan, hindi nakagawa o tinatamad lang gumawa. Tinatamad ang pinaka-common na dahilan.

Hindi ako naka-dalo (wow. naka-dalo daw!) sa Prom Night ng school namin. Hindi naman ako nagsisi kahit na once-in-a-lifetime ang prom sa highschool. Paano kasi, may valentine's party kami sa church nun. Ayus lang naman. Hindi naman malaking kawalan. ok.

Ngayon, nalalasap ko na ang simoy ng 4th Grading. Bakit?

1. Wala nang pumapasok na teacher para magklase.

2. Nanghihingi na sila ng clearance.

Medyo nakakamiss din ang klase. (weh?)

Wala na kasi masyadong magawa at wala nang nagpapa-antok sa akin.

Malapit na ring mag-graduation!

Speaking of graduation, naririnig ko sa mga iba kong classmates na "siguradong maiiyak ako sa graduation natin!". Waa. Hindi ko naisip ang mga ganyang bagay. Hindi naman sa hindi ko sila mamimiss, hindi ko lang talaga alam ang mangyayari sa akin. Alam kong mababaw ang luha ko pero mukhang (oo. mukha lang) hindi ako iiyak.

Picture ko na naka-toga yang nasa baba. Nakakatakot nuh? Pero sign yan na matatapos na ang buhay highschool ko. Waaa! Apat na taong pag-aaral pa. Apat na taon pa ang aantayin ko bago ko matapos ang lahat. Apat na taon pa!!

Actually, excited na talaga akong mag-college. Siguro magbabago pa yan kasi hindi ko pa naiisip yung paghihirap na nararanasan ko sa college. Papayat ako sa dami ng gagawin! Whooh! papatay daw! Sana naman!

Ilang araw na lang, graduation na. Mamimiss ko highschool. Sobra.

bye-bye highschool life..hello college life :")

ps: excited na akong makuha ang yearbook! yeah!

HI BLOGGER

2010-03-08T13:34:00.004+08:00

it's been a long time without checking on you. many happy and frustrating stuffs happened to me && it was a big regret because i didn't shared it with you. anyway, starting today, i'll post my life's happenings..

Oh yeah. I forgot. I took the FEU-CAT last Feb. 19, 2010. Luckily, i passed it. :)
I was overwhelmed! I didn't expected to pass the exam because it was hard for me to answer the questions. math and science? whoah! totally brain-drained! :D
It doesn't matter. At least, i got it and i'm very excited to enter the new chapter of my life - the college life! new faces and places to see. Bachelor of Fine Arts Major in Advertising was the course i've chosen. I hope i can made to the last.

Hmmm.. How about my Valentine's Day?

At first, it wasn't fun and it was annoying, but in the middle of it, it was a 100% fun! hahaha. here's a picture of me with simpoy! :)

haha. sweet.

i promise you blogger that i'll share my life with you. sorry for not posting all of it. i'm kinda busy but i was encouraged to write again by my classmate. She appreciated us and our posts! :)

i was inspired. thanks ronalyn.

till here li'l blog. ily.

bitter 16 to SWEET 16

2010-01-29T23:51:00.003+08:00

At first, i thought my birthday would be unhappy. This week, I am so sad and easy to cry.

I made a very short evaluation about my days before my birthday. I titled it "4 Days Before my Birthday". All the summarizations are negative.

All of my sadness faded because of my parents simple surprise and because of his presence.

I was about to knock on our steel gate when I noticed that all the lights were off. I felt sorry. Thinking that my family forgot everything and they just fell asleep with any small celebration or just a blowing of a candle on a cake.

As I entered, I only saw my youngest sister. Then, she opened the light and they sang a happy birthday while my mom's holding a camera, shooting me. Hahaha.

My younger sister was not here when we celebrated my birthday. She's on a camp. I was so sorry because we're not complete.

We ate! Yey. My favorite part :D

Here's my cake. I took its picture first before slicing it ;)

yummy. :)

After eating a lot, I checked out my facebook account. Whoah. Many greeted me a happy birthday. Saying "thank you" is all I replied to them.

HIS blessings overflows and HIS mercy endures forever! The no. of pipol hu greeted you is the proof that you, in whatever small way, have become a blessing in their lives.
You are blessed!
You are a blessing!
-kuya norman

yah. i'm a blessing. :)

last.final.end.

2010-01-15T16:04:00.002+08:00

Sa wakas. Matatapos na rin ang huling taon ko sa highschool. Last grading na. Ibig sabihin nyon, darating na rin ang last examination sa highschool, last grading para maka-bonding mo ang iyong mga klasmeyts, last na pagkakataon para magpaka-tino (para sa akin 'yan) at maaring last na panahon para makita mo ang ilan sa mga kaklase mo ngayon. Hindi ka naman sigurado kung magkakasama pa kayo, magkikita, o di kaya maging schoolmate mo ang ilan sa kanila.

Minsan, tinanong ako ng kapatid ko, "iiyak ka ba ate pag nag-graduation na kayo?". Nasagot ko lang eh "ewan. malay ko." Sa lahat lahat ng pinagdaan ko sa imus national highschool, kahit na transferee ako nung 3rd year, ay naging masaya naman ako. First time ko nun pumasok sa isang public school. Ibang-iba sa private school, malaki ang pagkakaiba. Kahit ganun, kahit nahirapan akong mag-adjust, nakaya ko naman kahit papano.

Ito na nga. Huling grading na sa 4th year, natanggap ko na rin ang result ko sa NCAE. Haaay, PASADO naman ako. Whooh. Artistic at social interest daw na course ang babagay sa akin. Bagay naman na ikinatuwa ko dahil fine arts ang kukunin ko.

Goodluck na lang sa akin, sa aming magka-kaklase. Sana, lahat kami aakyat ng stage at bababa nang may diploma.

Pasko, Paskiw, Pakso, Paksiw!

2009-12-25T13:11:00.007+08:00

Sabi nila isa ang Pinas sa may pinaka-masaya, pinaka-maingay, pinaka-maganda at pinaka-makulay na Pasko sa buong mundo. Napatunayan ko na rin iyon sa aking sarila. Pinaka-masaya dahil kaliwa't kanan ang Christmas Party, laging meh regalo, lalo na't maraming PAGKAIN. Christmas na yata ang holiday na may pinaka-maraming activities.

1. Caroling

Pagdating ng first week ng December, nagsisismula na ang mga bata, isali na rin natin yung mga matatanda, sa pangangaroling. Samu't saring Christmas songs ang kinakanta nila. Minsan mali-mali pa ang lyrics.

Sa may bahay ang aming bati
Merry Christmas na wawalhati.
Ang pag-ibig na syang nag-hari.
Araw-araw ang magiging Pasko lagi.
Ang sanghipo na pagpalito.
Hihingi po ng aguinaldo ... lalala

Hindi sa pagpapatawa, pero ganun talaga ang lyrics ng mga bata. Naririnig ko na yan simula pa nung bata ako. Aaminin ko, ganun din ako. Malay ko ba.

Mag-iipon ng tansan ng beer, coke at pop, mag-hahanap ng alambre pati ng martilyo at pako pambutas.. Ifa-flat ang mga tansan at bubutasan ang mga ito at isusuot ang mga butas sa alambre..At, Viola! May tambourine ka na. 'Yan din ang gawain naming magkakapatid nung maliliit pa kami. Di baleng amoy beer yun, ayos lang!. Sinasamahan na rin namin ng kutsara at tinidor pangsuporta sa tambourine. Ayos! Pwede na.

Dati nung bata pa kami, paramihan kami ng baryang ma-iipon. Malas mo na lang kung halos natanggap mo eh candy at sagot na "patawad".

2. Exchange gift

Hindi yan mawawala sa lahat ng Christmas party pati na rin sa loob ng bahay. Mug, alarm clock at picture frame ang kadalasang regalo sa'yo. Pag nakatanggap ka nito, hindi mo talagang maiiwasang mainis. Minsan, nakakasawa na rin. Sa dami-daming picture frame ang natatanggap mo, hindi mo na alam kung ano ang ilalagay dito. Pwede mo na ring gawing photo album. May isa pa daw. Sabi no Koki, "panyo ang universal gift". Oo nga naman. Isa ako sa nakatanggap ng sangkatutak na panyo ngayong Pasko. Kahit ganun, kailangang maging thankful ka na rin.

Sa mga may mga labidubs, stuff toys, bracelet, kwintas, at pabango ang matatanggap mo. Minsan t-shirt na galing Bench o Penshoppe, basta yung mga signatured na damit. Wow. Pero hindi naman yun madadaan sa halaga ng pera na ginastos mo para sa gift mo sa mahal mo kundi sa value nito pagdating sa kung gaano mo ito binigay - kung galing ba sa puso mo. Haha. Ang drama.

3. Kris Kringle

Eto yung may mga "something sweet", "something yucky", "something soft", "something hard", basta lahat ng may something. Ngayong taon, nag-ganito kami sa school. Sa subject lang na TLE. Something healthy daw. Birch Tree na lang ang nirelago ko. Mas mura kasi. Hahaha.

Ok. Wala na akong maisip na sasabihin sa activity na ito. Basta masaya siya. Para sa akin, hindi naman siya ganun ka saya. :\

4. Noche Buena

Ayan ang hindi namin ginagawa simula nung bata pa ako. Hindi ko alam kung bakit hindi kami nag-hahanda pag Pasko. Huli ko na nang nalaman na yung ibang tao ay nag-hahanda pala pag Pasko. Tuwing New Year na lang kami nag-hahanda ng bongga. Double celebration kumbaga. Ayos. Sa New Year na lang kami kumakain ng spaghetti, salad, cake at ham. Grabe, sangkatutak na pagkain kami pag New Year. Halos aabot ng 5 araw sa ref ang mga hinanda namin. Instant breakfast, lunch at dinner na!

Noong bisperas ng Pasko, 10:00 na kami naghanda. Mukha nang napilitan ang nanay ko dahil may darating na bisita. Dati kasi, kami ang nangbi-bwisita, este nagbi-bisita. Lagi kaming wala sa bahay tuwing Pasko nung mga nakaraan. Ngayon lang talaga. Peksman!

5. Simbang Gabi

Sabi nila pag nakumpleto mo ang lahat ng simbang gabi eh natutupad ang wish mo. Naniwala naman si Boy at Nene. Napilitang mag-simba. Pero, "TA-DA"! Pagdating sa simbahan, nakikipag-chikahan sa mga friends, barkada o di kaya naghahanap ng mga gwapo at magaganda. Yung mga walang pakialam, tulog na lang. Nakakatuwa mang pakinggan pero nalalakungkot isipin. Dahil nagsisimba sila hindi dahil sa willing silang mag-simba kundi dahil sa ibang business. Maganda pag tama ang dahilan ng kanilang pag-sisimba dahil tiyak na matutupad wish nila. Nag-simba ka nga, napilitan o dahil makikita mo sila barkada at hindi mo man lang naisip yung dahil ng pagpunta mo, talagang di matutupad wish mo. Hindi ko naman sinasabi na lahat ng tao eh ganun. Observation ko lang iyon sa mga taong nakikita at sa mga naririnig ko. Chismosa? Hahaha. Maya-maya, may maririnig ako.

"Oi! Nakita mo ba si ganito? Ang gwapo nya talaga".. sabay tawa *hahaha*

Naririnig ko sa ang mga klasmeyt bago magbakasyon na 3:00am daw sila gigising tapos naka-suot na sila ng uniporme para diretso na ng school. Wow. Ang aga. Di ko keri 'yon. Hindi ako maka-relate sa kanila dahil hindi naman ako Katoliko. Bilib nga ako sa kanila eh kasi kaya nilang gumising ng ganun ka-aga.

'Yan lang ang mga naiisip ko na ginagawa pag Pasko. Alam kong marami pa kaso nakakatamad na talagang i-type..lalong-lalo nakakatamad isipin kung anu-ano pa ang mga iyon. Masakit sa ulo. Joke.

12-19-09

2009-12-21T22:06:00.012+08:00

just a photo blog where I with him during the youth Christmas party. ;)

dance social..

us.. with friends

with our "daughter".. hahaha XD

silly him.

cancelled Christmas Party

2009-12-16T11:57:00.002+08:00

I don't know why our class officers cancelled our Christmas party. They'd decided it yesterday and that makes me very irritated until now. They argued about the said topic--no Christmas party--while I was just listening to their explanations and to my other classmates' feedbacks. Argh.

My seatmate, Krizelle, keeps on saying "bakit walang christmas party?! nakakainis naman oh!". I think she said that many times, not less that 15 times. hahaha! We're both very excited because that would be our last Christmas party this highschool.

There's one thing that made me really REALLY annoyed: the officers didn't organize the party at the first place. Planning and blah blah blah were the things they just did. But they did one thing: collect money for the food. Pero hanggang doon lang! What happened to those moneys? They're REFUNDED! amf.

i hate it.

Yiruma

2009-12-04T13:35:00.007+08:00

Yah, Yiruma is his name. He's my current inspiration in playing piano. Though I know not him very well, I've read some informations about him from Mr. Wikipedia and in his official website. Blah blah. :D

Yiruma ("I Ru-ma", I think that's how you pronounce his name as Mr. Wikipedia said) was born on Feb. 15, 1978. Haha. Quite young huh? He was born in Korea but raised in England. He began playing piano at the age of 5. He went to England and study there. Mr. Wikipedia also said that he was married to Son Hye-im. What a very lucky girl. ;)

Everytime I listen to his songs, I have the chilly-feeling. Though it is hard to search an original piano sheets of his songs, I'm still finding for them! Luckily, I have four of them and I'm currently practicing those sheets. I practice the "River Flows in You" first. Hahaha. It's kinda hard because it has a parts that is fast. :O

Wii. But I'm trying to do my best just to play it. "Love Me" and "Kiss the Rain" are one of the most beautiful and super nakakakilig! I really love those songs.

Here the video where he plays "Love Me". :D

I love the way how he press the piano keys. His hands looks so light. -_-

I just hope that someday I'll be like him - like him that can play piano very very very well - even not that popular :D

&& I want to meet him in person. Hahaha. I know it's very impossible.

PS: He's very cute ;)

140th Young Women Anniversary

2009-11-23T15:30:00.013+08:00

The celebration of Young Women Organization of The Church of Jesus Christ of Latter-Day Saints Young Women was done last Saturday (Nov. 21, 2009). It was the 140th! The leaders made it sporty and enjoying, as usual. Fun.

Our ward, Imus, and the Noveleta Ward were joined as a team - same as other wards in Cavite Stake. We have plenty of parlor games, cook-off and cheering presentation.

The first thing we do was parading from SM Rosario to the Rosario Chapel. Phew. It's just a short walking but it was tiring because to that hot sun. Argh. Activity was officially opened. We've presented our cheering as well as the other teams. Our team, Green Team, was first on the line. We presented first.

Then, after that body-sweating cheering, we had a short break. Haha. Yeah, just a very short break. The "cooks" and the "table setters" prepared by wearing their costumes. A chef uniform.:D

The cook-off began!

After the judging or the foods, we hurriedly grabbed the spoons and forks to taste the dishes. Thanks for the foods, they saved our hunger. Hahaha! The Tofu Sisig was the one I loved in all those dishes. I can't stop myself to spoon more after every taste.

After that "food-attacking", we took our lunch. TAPSILOG! whooh! yummy.

Rest.

Parlor Games time!!!!

We had "Pinoy Henyo", "Gulaman game" (what?), "Relays", "Patagalan ng Yelo sa Kamay", "Padamihan ng Holen ng Makukuha Gamit ang Paa" and some more. I just can't name the games. Take a look the pictures, you'll determine it. I hope so.

me..running for Gold. haha

i was trying to escape from the hole of the tire! it was unbelievable that i fit in! :D

the BORED ones. waiting and watching game.

eating some coolers.yum.

After those happenings, awarding time na! We've received a Silver Award for Table Setting, Over All Champion, and an Award for the Best Cooked Dishes. Ayiii.

Sharing jokes with other young women happened while waiting for others to go home. Ugh. That was a tiring but enjoying day. And it was memorable. Why? Because it gave me too much fun and that activity made my throat sore, giving me a "froggy" sound. hahaha.

facts?

2009-11-20T16:55:00.009+08:00

An email was sent through my Yahoo mailbox. I was a little bit annoyed with this because all foods listed here were my favorites. Argh. I don't know if this is true. I guess, it is true because there's an explanation. I want to share what those are.

Brain Damaging Habits

1. No Breakfast

People who do not take breakfast are going to have a lower. This leads to an insufficient supply of nutrients to the brain causing brain degeneration.

2 . Overeating=2 0

It causes hardening of the brain arteries, leading to a decrease in mental power.

3. Smoking

It causes multiple brain shirnage and may lead to Alzheimer disease.

4. High Sugar consumption

Too much sugar will interrupt the absorption of proteins and nutrients causing malnutrition and may interfere with brain development.

5. Air Pollution

The brain is the largest oxygen consumer in our body. Inhaling polluted air decreases the supply of oxygen to the brain, bringing about a decrease in brain efficiency.

6 . Too much Sleeping

Sleep allows our brain to rest.. Long term deprivation from sleep will accelerate the death of brain cells..

7. Head covered while sleeping

Sleeping with the head covered increases the concentration of carbon dioxide and decrease concentration of oxygen that may lead to brain damaging effects.

8. Working your brain during illness

Working hard or studying with sickness may lead to a decrease in effectiveness of the brain as well as damage the brain.

9. Lacking in stimulating thoughts

Thinking is the best way to train our brain, lacking in brain stimulation thoughts may cause brain shrinkage.

10. Talking Rarely

Intellectual conversations will promote the efficiency of the brain

The main causes of liver damage are:

1. Sleeping too late and waking up too late are main cause.

2. Not urinating in the morning.

3 . Too much eating.

4. Skipping breakfast.

5. Consuming too much medication.

6. Consuming too much preservatives, additives,

7. Consuming unhealthy As much as possible reduce cooking oil use when frying, which includes even the best cooking oils like olive oil. Do not consume fried foods when you are tired, except if the body is very fit.

8. Consuming raw (overly done) foods also add to the burden of liver. Veggies should be eaten raw or cooked 3-5 parts. Fried veggies should be finished in one sitting, do not store. We should prevent this without necessarily spending more. We just have to adopt a good daily lifestyle and eating habits. Maintaining good eating habits and time condition are very important for our bodies to absorb and get rid of unnecessary chemicals according to 'schedule.'

The top five cancer-causing foods are:

1.. Hot Dogs

Because they are high in nitrates, the Cancer Prevention Coalition advises that children eat no more than 12 hot dogs a month. If you can't live without hot dogs, buy those made without sodium nitrate.

2. Processed meats and Bacon

Also high in the same sodium nitrates found in hot dogs, bacon, and other processed meats raise the risk of heart disease. The saturated fat in bacon also contributes to cancer.

3. Doughnuts

Doughnuts are cancer-causing double trouble. First, they are made with white flour, sugar, and hydrogenated oils, then fried at high temperatures. Doughnuts, says Adams , may be the worst food you can possibly eat to raise your risk of cancer.

4. French fries

Like doughnuts, French fries are made with hydrogenated oils and then fried at high temperatures. They also contain cancer- causing acryl amides which occur during the frying process. They should be called cancer fries, not French fries, said Adams .

5. Chips, crackers, and cookies

All are usually made with white flour and sugar. Even the ones whose labels claim to be free of trans-fats generally contain small amounts of trans-fats.

-----

whoah! I can't believe that my favorite foods were listed there. Haha. Okay. I'm trying not to take those foods again...yeah, again. :)

AstroCamp

2009-11-16T20:21:00.017+08:00

Our [4th year] AstroCamp was held last November 14, 2009 Saturday at our school. T'was very fun and full of excitement. Even if we don't have sleep in that whole night, still we enjoyed the activity with the stars, night sky, and the astronomers.

In fact, I've learned so many things about our solar system. I liked that. I jot down all the new things. Planet Jupiter was the one that amazed me most. That planet is full of mysteries that made my mind twist and made me thrilled. :)

That one-night camp will not be possible and enjoying with these fantastic astronomers. I can't believe their knowledge about the stars and other heavenly bodies. They can point the location of a star or a constellation and it's name with their special laser. Unbelievable.

I'll share the thing that I've learned during AstroCamp.

Constellations

Andromeda

Perseus

Cassiopeia

Cepheus

Cygnus

Lacerta

Camelopardalis

Auriga

Taurus

Orion

Eridanus

Phoenix

Sculptor

Tucana

Pegasus

Pisces

Aries

Lynx

Ursa Major

Ursa Minor

Indus

Yeah. I know that I've not listed all the Constellations. The PowerPoint presentation was too fast. haha.

Orion Constellation is composed of these brightest stars: Betelgeuse, Meissa, Bellatrix, Alnitak, Saiph, M42 (Great Orion Nebulla), Alnilam, Mintaka, and Rigel.

Winter Triangle is made of Procyon (Canis Minor), Sirius (Canis Major, the brightest star), and Betelgeuse.

Capella - "red star"

Polaris is also known the North Star. This is the only star that stay on its place though that stars move across the sky. An observer on earth north or south pole would find the celestial north or south pole directly overhead because earth axis is identical with that of the celestial sphere.

Next is the Planet Jupiter, the thing that fascinates me most, featuring the Great Red Spot.

Planet Jupiter needs 10 earth day to complete its rotation. In 1979, Jupiter was discovered that it has a ring which believed that it was made by the dust coming from the outside moons.

Jupiter's Great Red Spot is made of a huge space of mass. In that place, hurricane is 10x greatter than the hurricane in Earth. There is no water in the Great Red Spot. Non-stop thunders and strong winds are everywhere. It is really impossible to survive in that place. Its jet stream is 3 times the jet stream of the Earth. It has four moons that was discovered by Galileo Galilei.

IO is the major moon of the Jupiter that has 100 volcanoes. Its surface is covered by sulfur in different colorful forms .Ganymede has a size 5x to the Earth's moon. It is considered as the largest satellite in the solar system. Callisto is the third largest satellite. It has a diameter of 4,800km. Europa's surface has a "cracked", smooth and glassy appearance. As some astronomers believe, under the crust of the Europa is water. It has 3-5km ice cap. There are darkness and high-pressure. Wii. pretty scary huh?

Mars the "Red Planet"

The size of the Planet Mars is just a half of the Earth's size. It has a magnetic field that protects from the emission of the Sun. In this planet, water is unstable because water evaporates easily. Its highest volcano has a height of 15 miles. Its atmosphere has no oxygen.

Pluto

The name "Pluto" was named after a Underworld god. The average distance of Pluto to the Sun is 5.9B kilometers. It has a diameter of 2,360km. It takes 248 years to complete its revolution around the Sun and rotates on its orbit for 6.8 earth days. Pluto has at least three moons: the Charon, Nix, and Hydra. Temperature surface is -233C and has a gravity about 6% of Earth's.

What happened to Pluto?

1. Since the early 1900's, astronomers rare found several objects of comparable size to Pluto in an outer region of the Solar System called the Kupier Belt.

2. The critical blow or Pluto came with the discovery three years ago of an object currently designated 2003 Ub313.

Pluto became a "dwarf planet" from an "official planet" because it didn't passed the planet criteria: it must be in orbit around the Sun, it should be round in shape or must be big enough for gravity to squash it into a round ball, and it must have cleared its orbit of other objects.

New Dwarf Planets

-Eris (satellite: Dysnomia)

-Pluto (satellite: Charon, Nix and Hydra)

-Ceres

-Makemake

-Haumea (satellite: Hi'iaka and Namaka)

These are the things that I've written in my notebook. Pretty interesting that's why I wrote all of these. Unfortunately, I haven't jotted all the lectures in my note. Now, I want to share the pictures during this camp.

me, viewing the Sirius

viewing Saturn. (i really saw Saturn & it's rings). wonderful!

viewing the Venus

with some of my classmates during break

meteorites

kuya Mark, the astronomer, Ronalyn. Ramsie and me

more pictures in my Facebook.

Wiii. I'm so much grateful for this kind of activity. Very educating. Because of this Astrocamp, astronomy became more exciting and interesting for me. :)

2009-11-13T14:52:00.005+08:00

I'm feeling so sad this day. Maybe because it's Friday the 13th today. I really don't believe that that day is malas. Hmmm. But there are some instances that I am malas today.

First. I forgot the volleyball ball at our house. I was about to enter the school campus when the ball flashed in my mind. I hurried to go upstairs and asked for my classmates if they have cellphones - with load. Luckily, you heard it right luckily, one of classmates let me use her cellphone. And it was unlimited! I'd send 10 text messages to my mom with the same message. I was really panicking that time.

One hour passed...my ball wasn't still there! It was already class in MAPEH! I got sooo frustrated, irritated and mad. Tears started to cover my eyes. I was trying to stop it with all my might. When some of my classmates talked to me, I answered them with a mad face. Argh. I think I was a monster that time. Did I scared them?

Next. Right now, while I'm doing this post, I felt something strange. Undefined.

I can't see for myself why I'm still sad even if I am

talking with him right now at Yahoo! Messenger. Maybe l-o-v-e is sleeping. He'll wake later. I know that he'll do.

Ugh. I just can't take this feeling that I am feeling right now. I hope it'll leave. Soon.

Happy yesterday, sad today. :(

i simply love this song

2009-11-06T15:55:00.005+08:00

I Will Take You Forever by Kris Lawrence is the song that I'm liking for now. Everytime I hear this song in the radio, kinikilig ako!! Hahaha. I don't know why. Ugh. Maybe the lyrics are just sweet. At first after hearing this song, I thought it was corny but it's not.
Here's the lyrics..

I was a man who always played around in love
So quick to take but so afraid to give enough
But now I’ve found the one
And heaven will only know
What only my eyes can say
And time can’t take away

I was a girl who trusted no one with my heart
And the dreams that young girls dream
Were just vanishing in the dark
But now I’ve found the one
And heaven will only know
What only my eyes can say
They say

That I will take you forever
And there will never be anyone else in my heart but you
And I will take you forever
And there will never be anyone else but you
Anyone else but you

Now my heart belongs to you
And I will always be your best friend
Now my secrets are safe with you
And the magic will never end
Now you are the one
And heaven will only know
What only our eyes can say
They say

That I will take you forever
And there will never be anyone else in my heart but you.
And I will take you forever
And there will never be anyone else but you
anyone else but you, anyone else but you.

You (you)..oohhh.
That I will take you forever
And there will never be anyone else in my heart but you.
Now I will take you forever
And there will never be anyone else but you
anyone else but you.
I will girl take you forever
By your side I won’t leave you never
I don’t need anyone else but you
And I will take you… ohhh…forever. Ohh…
I will (I will) take you forever.

i simply love this song.

asking for an apology

2009-10-31T14:34:00.005+08:00

I know that sometimes it's hard to forgive because you've been hurt. I know that it's hard to ask for forgiveness for someone you've made a mistake because you have to swallow your pride and you have to ignore that you're acting stupid.

Four days ago, I've hurt someone I love & someone who loves me. After that, I thought that I shouldn't did it. I felt the guilt. At the other side of my mind says that "i've been honest to what I really feel" that day.

I have the hard feelings for four days. Four days of crying. Four days of regretting. Four days of feelings guilty. Four days of trying to communicate with him but no responses. Four days of asking for an apology. It's hard for me to do it not because I let pride stay with me. It's hard because I have no stable communication with him. All I can do is to pray for it and let God's will.

This is what I feel.
1. Stop asking for apology because he may be got annoyed that can lead to no forgiveness. :O
2. Try and try until he forgives. :)

My pessimistic side shows sometimes but I didn't let it be. I know he will forgive me. Just let him time to think, breathe and heal his heart.

I'm sorry love, it's my fault.

boy meets girl

2009-10-26T16:24:00.005+08:00

I'm currently reading this wonderful book. Its title is "Boy Meets Girl by Joshua Harris". I've just borrowed it from my classmate. Thanks for my curiosity and for my being "reading-lover" that pushed me to borrow it. It's title attracted me to read it. Actually, this book tells about "saying hello to courtship". Naaaah. I know what you're thinking. You're thinking that I want to learn how to court? Hahaha. Nope!

I really love its contents. Very inspiring and uplifting! I just love Chapter 9: True Love Doesn't Just Wait (How to be Passionately in Love and Sexually Pure), Chapter 11: Are You Ready for Forever?, and Chapter 12: That Day (Living and Loving in Light of Eternity).

" God doesn't excuse our sin because we're in love and "no one is being hurt". Those words are really true. After reading it, an ouchy feeling came over me. If you're thinking that this book is for adults only, I would say that you're wrong. Hmmm. I think it's applicable for us - teenagers. It's an eye-opener and a mind-opener for us, who's in love, on what true love is. Some of us didn't recognize lust from love. I agree on that.

As I read this book, I'm learning many lessons that I should apply in my life. I do hope I can apply them easily.. :)

go for the change!

letters

2009-10-16T18:05:00.006+08:00

Chiaki started to write letter since she meet Taiki. Those letters are written for him but Chiaki didn't handed those letters to Taiki. She's shy so she'd decided to keep those letters.

In a small envelope, there all the letters she'd made. All things written there was her feelings - happiness and sadness. That's her way to ligten her lighten her hard-feelings and reminise happy moments..with Taiki.

Her first letter:

Taiki,

First of all, I want to say "thank you" for your care, concerns and especially
or your time that you've spent with me. You serve as my inspiration in all
things I do, specifically in my school works. I'm so sorry if I'm so dramatic,
childish, quiet, and sensitive. Sometimes, I felt that I was boring to be with
but I know that you're happy to be with me. Hahaha.
Everytime that I'm with you, I really don't want to go far away from you.
All I ever wanted is to be right beside you but that's really imposible.
Hmmm. I believe that I'll always be right there, in your heart. :)
Always remember that I always cherish you & love you. I love you so
much.

Lovelots,
Chiaki

Some letters were stucked in her small envelope. She read those letters everytime she feels ultimate boredom and sadness. That makes her happy and giggly.

One time when she was with Taiki, she put one of her letters in Taiki's bag. Taiki didn't know about it. At the time they're not with each other, Chiaki texted Taiki, asking if he found her letter in his bag.

"Have you found the letter?", Chiaki asked.
"What letter?", Taiki replied
"Uhmmm. Just a letter.. inside your bag."
"I haven't seen any."
"Okay. Don't mind it"
"What's that letter?"
"Nothing"
"I think I lost it unknowingly."
"Ugh. It's okay."
"I'm sorry"

She felt sadness. She felt sorry about the letter. About Taiki. Still, all her letters are still unhanded to the right recipient.

2009-10-12T16:33:00.003+08:00

Haha. My yesterday was full of CHESSY LiNES.
I was chatting with him [rone] through text yesterday. I don't know what kind of element invaded his mind. Hahaha. His mga banat was corny yet sweet.

he: dadalaw ka ba sa mga sementeryo? sa mga patay?
me: uhm. siguro?..bakit?
*i thought he was asking seriously*
he: sa akin ka na lang dumalaw.
me: di ka naman patay eh..
he: hindi 'yon. patay na patay kasi ako sa'yo eh. hehe..
me: haha. ayos ah!
...
he: umuwi ka na ba?
me: yep! kanina pa. halos sabay nga lang tayo eh..
he: dapat di ka na umuwi.. aanhin mo pa ang bahay mo?
me: huh? aanhin ko ang bahay ko kung..ano??
he: aanhin mo pa ang bahay mo kung dito ka na nakatira sa puso ko. haha

~sweet. <3

sweet disaster.

2009-09-28T14:45:00.018+08:00

Yesterday was the worst day in my life. I could not believe that I let that happened even though i really really love that guy. I'm the most coward girl in this freaking world.
Why I can't oppose those things which my parents want me to do? And why I'm still obeying those things even if they're against my desires? It's because I know in myself that they are right and they know the things which are the best for me. For my future.

September 27, 2009. around 5:00pm-6:00pm
In this exact date, I found myself half-alive. This is the day where me and the guy that I love have to stop our relationship. Quite emotional huh.

I was forced to do it.

My eyes were teary since Saturday because I was trying to keep my tears from falling. Sometimes, I couldn't help myself. I am a "baby-cry" girl.

While waiting for the sacrament meeting in their ward to start, I was so nervous. I want to escape. I want to skip that day with nothing happening. I want to freeze myself and move no more. I want to cry...a lot.

He passed the sacrament emblems. While he was standing on the isle of the row where we sit, I just bowed my head and didn't create a little move. I did it twice.

Finally, he sat down. I looked at him sadly. I'm thinking of him. He was very innocent for what was my purpose why we went there. I was so guilty. I was so unfair.

After that sacrament meeting, he came at my back while I stay sit on my chair. He touched my nose, a thing he always do. He approached me in that way so I looked back and stand. He shook my parent's hands. I walked slowly towards to him. We left the hall with each others side.

Sunday school class.
He grabbed his cellphone in his pocket and start typing something.

"i love you"

He handed to me his cellphone. I replied.

"i love you too."

He held my hands so many times. I love it. There are times that he leans his head on my shoulder. Sweet.

After all those classes. I called him and went to a room. This is the moment that killed me. I said.......

"Sim. hindi ko ito ginusto. Ayaw kong gawin ito. Pero kailangan ko talagang makipag-break sa'yo."

It was hard for me to say those words. It took time for me saying it clearly. I saw that he was surprised. He became puzzled. I was beheld by his answer.

"Nakikipaghiwalay ka na sa akin? May nagawa ba ako? Vanezza, hindi ko kaya."

T'was not the exact words he had said. I can't remember it but the sense is there. I explained it to him why. He insist me not to do it but I can't give back what I've said. He mentioned about having a secret relationship but I denied. I told him that we're not obeying the commandment.

I cried a lot! It took a long time for me to shoosh. A few minutes later, my parents entered the room. He was quiet and I was crying while my parents are talking to us.

he: Hindi ko po kaya.
me: Hindi ko rin kaya.

My parents gave us plenty or advices and share their concerns. He looked at me and said,

"Ayoko talaga."

After that, I told my parents to leave us and let us talk. They leave.

he: alam mo, kung yan ang gusto nila, ok lang. 'Yan din ang gusto nila mama. Sinasabi ko sa kanila nang harapan, "mahal ko talaga sya eh".
me: kahit ako rin. *sob* ayaw ko talaga.

Then, he hugged me tightly. So tight.

We're about to leave.
I went ouside with him. We walked slowly, talking about the last decision.

We made a promise.

i draw this picture:) [09-29-09]

me: ano, hintayan na lang tayo huh?
he: hanggang kelan?
me: hanggang sa right time.
he: promise.
me: promise...*teary eyes & little sobs* ingat ka lagi ahh.
he: basta tandaan mo lagi na mahal na mahal kita.
me: mahal na mahal din kita.

As I enter our car, I cried harder. I'm stopping it for it wouldn't make any sound. I gasped for air.

The car started. We drove and I looked back. He was staring at my direction. I don't know if he sees me. He was staring until our car disappeared from his sight.

I was still crying inside our car. I lie down and fell asleep afterwards.

xxx

Next day... 09-28-09

I woke up very early in the morning. It was so chilly.
I went outside our bedroom & I looked for my mom's cellphone. I checked out the inbox and found Rone's text message.

"... yung promise mo hah? basta sincere ako sa promise ko..."

After reading that text message, tears began to cover my eyes, reason that I did not see much clearly.. Crying moment again.

I went back to bed.. still sobbing..

"If you were meant for each other, in the end, you'll still end up with each other." -mommy

absolutely

2009-09-17T14:31:00.004+08:00

This week, we tackle a lesson about "asal" in our Values subject. Some parts of that lesson make me "ouchy". Affected.

My teacher said, "May mga iba dyan na akala mo pagkasungit-sungit, pero pag nakilala mo mahina pala ang loob. Dinadaan lang sa pasigaw-sigaw at tapang-tapangan para lang maipakita sa iba na sila nga ay malakas."

Whoa. After hearing those words, I thought that everyone's looking at me. Feeling ko pinapatamaan ako. Feeling ko lang. I said to myself, "Mukhang makaka-relate ako sa lesson namin ngayon ah."

My teacher's right. She'd said my attitude exactly even if she is not saying it directly to me.

Yahh. I'm weak inside. I'm showing the world that I am strong, insensitive, and brave. I don't know why I'm doing that crazy thing. Plastik? I think, I'm not. Maybe, I'm just afraid to tell the world that I'm weak, but I'm saying it now. Hahaha. I admit.

nightmare

2009-09-14T15:33:00.008+08:00

Last night, I have a dream. It's not that good. A nightmare.
Here it goes...

This was happened at our school. In our classroom. I don't know why we were still having our class even it's so late in the evening. I think it was 8:00 pm. Class ended. We stay inside our classroom for eating our dinner. Weird.

While resting, (I don't know if we're about to leave) a chubby guy, wearing a "sando" and a jersey shorts entered our room. His aged is playing between 16-18 years old. Without everybody's idea, this chubby guy have a gun tucked in his shorts. He immediately grab his gun at declared a hold-up. what?!

Everybody shrieket but the chubby guy commanded us to stay calm and never create any noise that can caught attention of the people outside. He asked for our gadgets & money, as a hold-upper always do. I didn't gave anything because I don't have anything. After handling our, I mean "their", properties, he fired his gun to everyone of us! Massacre!

Fortunately, I survived! *I Will Survive by Gloria Gaynot began to play! XD*
I saw myself slept in that horrible crime. I saw my classmates' corpse! OMG! I also saw the chubby guy, eating my classmate's food, staring at me!

He was still staring at me while he walked slowly towards me. I got nervous. Then, he pointed his gun infront of me and shoot it! I can feel the pain. Really! I can feel the pain even it was just a dream! The bullet sunk down into my tummy but no blood, neither a drop of blood came out from my body.

The chubby guy ran away! I stood up and went outside and I saw that the sun shone up. Morning. I walked hurriedly to the nearest hospital. I can't run! I saw my family. They've just glanced at me. They didn't offer any help! That was the thing that made me feel more pain - more than shooted by a gun. Tears fell from my eyes.

End.

I don't know what's the meaning of that dream. I think it's a bad sign.
I hope it's not! *cross-fingers*

taekwondo demonstration

2009-09-02T15:03:00.013+08:00

Actually, this happened last Saturday for the presentation number in the opening of our school intramurals. I'm not that excited with this happening, but still, I'm going to post it here - just for souvenir. Hahaha.. All I remembered that it was very very hot day. Try to imagine - I'm wearing a t-shirt & my taekwondo uniform. Duh! That makes me weak. I think I'll just post some pictures because nothing special happened. :D&& I am so lazy to type all the things happened. Ugh.

Presenting...

TA-DA

group picture after demo.

Haha.. Fixing my clothes while waiting for my turn - on dance presentation! XD

It's Jacqueline. Crissea & me!

(our video in front of many people. ugh. over-crowded?
me in red belt..)

Argh. Non-sense.

oow. that's SWEET

2009-08-28T20:35:00.004+08:00

His words really makes me feel "uber kilig". When I'm feeling lonely, I can't avoid myself thinking of those words - sweet words - from him. I smiled crazily everytime those words flash back in my mind. Before going to sleep, I think of those things.

August 23, 2009 around 10:00-10:30 pm
That day & time, I've received a text message from him. I've recalled my text messages for him & his replies for me. Here it goes...

*beep*
he: hey!
me: hi. You've texted! I've missed you. Uhmm. Actually, I have a little hard feelings for you.
he: I'm sorry. I was too busy at school. I really need to focus more at my studies. It's for my future eh. Maybe, it's for OUR FUTURE.
* i was shocked && it really made me smile. A lot.*
me: Ohhwwww. Hahaha. blah blah blah.

Note: We didn't texted each other in English! I've just translated it to make it sosyal. :)

More conversation followed. Here's another one.

August 9, 2009; 10:33 pm .. at text again. ;)

I'll just post only his one text message.

He said, "You know what, since we've been sharing comment at [censored] and at everytime we chat at [censored], feeling ko tayo na."

Yay!

2009-08-25T16:22:00.006+08:00

I've missed my blog site! I've been so busy to post some of my sweetest events in my life. Hahaha.

Tomorrow will be our NCAE! My mind is so tired reviewing my past-years lessons. A little bit "recall".
I think my head is going to burst because of too much many information I've read. Full memory. No space of new item.
I don't know how was the exam will be like. I'm not that nervous & not that excited. Just nothing.

Okay. Lovelife.

Actually, this week, I'm so in love. Yay! It's just because of him.
Last Sunday, he texted me. That time, I'm a LITTLE, yah little, bit mad at him maybe because I did not felt his existence in almost one week! He said that he was busy - a thing that I understand. Later on, we're okay. Then, he said mahal na mahal kita. I was surprised because I've missed those words. A little curve in my face started to appear. A smile.

Conversation continues. When the time that we're about to go to sleep, that little curve was still on my face. And I've felt a feeling of gratitude. I prayed to thank Him for this very wonderful gift - he.

Until I fell a sleep, I was smiling. Crazy. :)

it's over.

2009-08-17T18:45:00.005+08:00

*Sigh*. First grading period was done! Yay! And I'm done with exams && projects. They made me look like an old woman & made me feel so soooo tired. Hahaha. Just kidding. After all those head-breaking works, still, i'm pretty! Nyahahaha.

I'm just a little bit nervous with my exam's results. I don't know if I was able to pass my Physics! Arghhh. That's a pretty hard subject for me, but my Physics teacher told me that we should love that [Physics] subject for us to able to understand the things we tackle.

you can do it Vanezza!

piano obssesion

2009-08-14T16:21:00.008+08:00

Naaaah. I'm getting addicted in playing piano. My day is not complete without pressing any piano key. Good to have seminary 4 times a week, mutual nights in Saturdays and Sundays! I don't care my little fingers get too tired, instead I'm still playing until my whole body breaks down and when my back ache! :))

I'm currently practicing these pieces:

- River Flows in You by Yiruma
- Only Human - One Liter of Tears OST
- We're so Far Away - Mae
- Love Me by Yiruma also

Here's a video...

**click here to see the video**

(i don't know how to upload it. ERROR occurs everytime i upload it *sigh*)

I hope I can play like that guy in the video! Wiiiii ;)

Maybe, I need more more more MORE practice to be like him. Sometimes I lose hope everytime i see that guy playing piano.. He's so good! But I need to be like him. Or better that him. haha
Naaaaah. I'm just a little bit jealous with him (even I don't know him) & a little ambitious! Hahahaha! :))

I'll post some videos of mine. Playing piano. Someday.

another day, another tear

2009-08-13T12:33:00.009+08:00

I can't help myself to stop those tears falling from my weary eyes. I don't know why those things continue to happen and why they invades my mind unceasingly even though I stop myself to remember those stupid things. I'm sure you're thinking that I'm emo. Naaahhh. No, I'm not. :D

These are the reasons why they [my tears] keep on falling:

1. I'm missing someone .. extremely
2. Unhappy with the things happening in the house
3. A little bit jealous... ? (with who?)

Actually, every night my pillow receives plenty of tears from me. When the one side of it gets too wet, I'll turn over the pillow and lay down to the dry side. If both sides of my pillow get wet, I'll cover it with my blanket. Hahaha. Pretty funny. And when the blanket gets wet? Hmmm.. I'll get my hotdog pillow - another pillow to wet by tears. Haha. I'll cry until I found myself sleeping. Then tomorrow morning, my eyes swell!

Lately, I cried because of someone i really love. My foolish brain thinks that that someone doesn't have time for me. Naaaah. I don't want to think that! I know that he's just too busy with his school thingies. I'm trying to understand, but I can't blame myself to think that maybe, he doesn't care & get a little "tampo" with him. Here's one thing I really hate to think about 'cause it really makes me cry: the words "taking for granted". I really really REALLY hate that!

I'll just set myself to a good condition to forget all those negative things.. Maybe, I'll just plunge myself in playing piano. It relieves my sadness & it really works! ;)

sa loob ng jeep

2009-08-10T14:36:00.010+08:00

Habang nakasakay ako sa tricyle.. (ngayon iniisip mo kung bakit tricycle at hindi jeep ano? haha) .. syempre nagmumuni-muni ako. Biyernes 'yon, kasama ko ang mahal ko dahil nag-pasama ako sa kanya sa Robinsons. (yiheee) .. Magpapasama lang naman ako para bumili ng project.

Ayun na nga.. papunta kami ng Rob. Trapik ng konti! Nakikita ko ang mga pangyayari sa isang jeep na nasa unahan namin.
Eto yung mga nakita ko sa loob ng jeep:

1. Babaeng tulog na may kandong na beybi - ayus din toh ahh! Parang walang pakealam sa anak nya. Panu kaya pag nahulog yung anak nya? Dun pa naman sila sa may labasan.. Ang chaka nga eh! Nagsa-slide na yung bata sa binti nya, hindi pa rin nya nararamdaman. Parang mantika kung matulog - hindi nagigising sa pagalog-alog ng jeep.

2.Tulala - Siguro bored ang lalaking ito. Naka lumbaba pa at mukhang may sariling mundo. Tssss. Kilala ko pa sya! At tingin ko lumampas na sya sa dapat nyang pupuntahan. Sa sobrang pagmumuni-muni nya, eh kulang na lang ang tumutulong "tubig" mula sa bibig nya. XD

3.Babaeng puno na grocery - kawawa naman ang isang 'to! Paano kaya sya bababa kung ang katabi nya eh isang babaeng busy sa paghilik at lalaking nagde-day dreaming? Hahaha! Concerned citizen ako ahh. XD

Ayun yung mga nakita ko. Sa walang magawa nyon, 'yon yung napansin ko. Tapos kong mangealam sa buhay ng iba, nakipag-kwentuhan na ako sa mahal ko. hahaha!

Maya-maya naman, may nakita ako. Eto naman..

1.Babaeng nagte-text - Parang ayaw na ayaw nyang mabasa ng katabi nya ang kanyang pinagta-type sa kanyang cellphone. Siguro boyfriend nya 'yong ka-txt nya! Ayiiiiiee.

2.Ang "Head-Banger" - akala mo rakista nuh?? Dyan ka nagkakamali! Batang lalaki na kasama ang kanyang tatay yata o tito (malay ko ba dun!?).. Nasa harap sya ng kanyang kasamang boy (tatay o tito nga) na nakatayo. Parang ayaw kandunin. Wawang bata. Bakit head-banger? Kasi, super duper antok na yata yung bata pero pinipilit pa rin nyang idilat yung mata nya. 'Yon tuloy resulta ng pagpupumulit nya, gume-gewang gewang yung ulo nya. Basta yun na yon!

3.Estudyanteng nakatakip ng panyo - Siguro dahil sa may "power" yung katabi nyang manong na nakasabit ang kamay sa may hawakan sa taas ng jeep. Kakahilo! Nyahahaha.

Iyon lang naman ang aking nakita. Malay ko ba yung nasa pinakaloob ng jeep. Na na reach ng mata ako.

Ok ok. walang kwentang post. :)

alamat ng arinola

2009-08-04T15:22:00.008+08:00

PAUNAWA! Ang alamat na ito ay gawa ko lamang para sa aming proyekto sa asignaturang Filipino. *nosebleed*. *ubo* at nilagay ko lang ito dito para..wala lang. Ito ang original story nya. ..by me.

Ang Alamat ng Arinola
*bow*

Noong unang panahon, may isang matandang babaeng nakatira sa isang kabundukan na kasama ang kanyang nag-iisang apo. Sya si Lola Meding at ang apo nya naman ay si Bentot. Simple lang ang kanilang pamumuhay. Sa mga ilog sila kumukuha ng inumin nila, tubig para sa pagluluto, panligo at kung anu-ano pa. Kahit ganon ang buhay nila, hindi sila nagrereklamo at masaya sila.

Lumaki naman sa mabuting asal ang kanyang apo. Hindi ito nagbigay ng sakit ng ulo sa kanyang lola. Kaya nga lang, hindi sya nakakapag-aral dahil walang paaralan doon. Ang lola nya na lang ang nagtuturo sa kanya ng mga ABC at 123.

Sa isang malamig na gabi, masayang nag-igib si Bentot ng tubig mula sa ilog. Nilalamig sya! Hindi na nya natiis na mag-wiwi na lang sa lupa.

*Ssssssssssss*. "Ahay! Nakaraos na rin!", sabi ni Bentot.

Pakatapos niyon, umuwi na sya agad sa kanilang kubo.

"O apo. Bakit natagalan ka?", manginignginig na sabi ni lola.
"Ahh. kasi po, nag-wiwi pa po ako..", sagot ni Bentot.
"Ganun ba? Hala! Mag-init ka na nga tubig at nilalamig na ang lola mo", patapos na sagot ni lola.

Mayamaya lang ay naghanda na sila para matulog.

Nang....

"Ang lamig talaga! Na-wiwi ako.", sabi ni lola Meding nang hihiga na sana sya sa kama.
Tinignan nya ang kanyang apo na natutulog. Dahan-dahang naglakad si lola.

"Wala pala kaming inidoro man lang dito! Hay naku naman! Lalabas pa ako para mag-wiwi", wika ni lola sa sarili.

Mukhang tinamad nang lumabas si lola. Hindi na nya napigilan ang pagtulo ng kanyang wiwi. Nag-wiwi si lola!.
Dahil doon, nainis sya. Naisipan nyang gumawa ng isang bagay na makakatulong sa kanila sa kanilang pag-wiwi - bagay na hindi na nila kinakailangang lumabas ng bahay para lang mag-ganun.

Kinabukasan, ginawa na ni lola ang kanyang plano! Parang nag-transform si lola mula sa pagiging ugud-ugod at mahinang lola at naging Super Lola.

ha-ha-ha-ha. korni.

Umakyat si lola sa mga puno ng niyog na parang si Spiderman; nagbuhat ng mga pako, lagari, martilyo, at mga kahoy na pang-sibak na parang si Incredible Hulk.
Nalaglag ang panga ni Bentot sa kanyang nakita!

"Anong masamang espirito ang sumapi kay lola at nanging ganyan sya?!", sabi ni Bentot.

Whoooooosh!

"whoooh lola! ang astig nyo!", sigaw ni Bentot para i-cheer ang kanyang lola.

Pok! Pok! Pok! Tugsh! Tusgh! Tusgh! Eeengk! Pok! Pok! Pok!.

TA-DA!

Lalong nahulog ang panga ni Bentot at lumaki ang kanyang mata na parang luluwa nang makita niya ang likha n kanyang lola. Naisip tuloy nya na isang henyo ang kanyang lola.

Nang biglang..

"Ano po 'yan?!", tanong ni Bentot sa lola.
"Grabe ka apo! Gulat na gulat ka sa nakita ni hindi mo naman alam kung ano ito.", sagot ni lola.
"Ano nga po iyan?", sagot ni Bentot nang parang naiirita.
"Ang tawag ko dito ay.."Pag-aari ni Lola"!", proud na sagot ni lola Meding
"Eh bakit naman po ganun ang tawag nyo??", tanong ulit ni Bentot
"Kasi apo, ako ang gumawa nito ako ito'y akin", sagot ni lola.
"Ibig sabihin po n'yon, hindi ako pwedeng gumamit nyan? Teka teka lola. Anu nga pala gamit nyan?", hirit ni Bentot
"Dito, pwede tayong mag-wiwi kahit nasa loob tayo ng bahay. Pwede mo na rin itong gamitin.", sabi ni lola

Dahil ngayon lang nakaalam ng ganung bagay si Bentot, amazed sya ng bonggang-bongga.

At nagamit nga nila iyon para sa kanilang pag-wiwi. Hindi na nila kailangang umupo sa lupa para gawin ang "seremonya".

Habang tumatagal, marami na rin ang gumamit nito. Ginawa na lang na "arinola" ang tawag dahil masyadong mahaba ang "pag-aari ni lola" pag iyon pa ang ginamit nila.
Malaki ang naiambag ni Lola Meding para sa ating lahat. Kung tinatamad kang pumunta ng banyo pag gabi, arinola to the rescue! Kung natatakot kang bumangon ng gabing-gabi para lang mag-wiwi, arinola will save your night! XD

"diorama"

2009-07-27T16:24:00.009+08:00

"Ayan na s'ya!"..
Sabi ng klasmeyt kong kanina pa yatang naghihintay sa akin sa may stage ng covered court ng subdivision namin. Nahalata kong kanina pa nga silang naghihintay.

Kasabay ng umaambong panahon, sinugod ko ang lugar [covered court] kung saan nga kami gagawa ng DIORAMA kahit medyo sumasakit ng bonggang-bongga ang ulo ko. Umakyat na ako ng stage kung saan napag-usapan naming pumwesto. Agad kong nilabas lahat ng gamit na gagamitin namin: props sa diorama (higaan, nurse, doktor, basta yung mga nakikita sa loob ng ospital). Kulang!

Ako: Sige, babalik na lang ako ng bahay. Kukuha na lang ako ng cutter, glue gun, ruler pati gunting na rin
Camarce: Sige. Sama na lang ako sa'yo.
de Guzman: Ako rin! Sama na rin ako.

Nagbukas na ako ng payong kasi medyo umaambon pa.

Ako: *kay de Guzman* Ikaw na lang humawak ng payong. Nasa gitna ka eh!
de Guzman: *lumipat sa gilid ni Camarce* Ikaw [Camarce] na lang, matangkad ka eh!

Nagturuan pa kung sino ang hahawak ng payong!

Blah..blah...blaaaahhhhhhh...

Kwentuhan, tawanan hanggang makarating sa bahay namin.

Ako: Oh! Sila Fabellore 'yon ah! Ano ginagawa nila dito?

Lalapit sila "lola" (tawag ko kay Encabo).

Ako: Lola! Anong ginagawa nyo dito?
Encabo: Pinuntahan ka namin dito. Kaso walang sumasagot.
lalapit at sisingit sa usapan si Fabellore..
Fabellore: Sa'n ba kayo nanggaling? Kanina pa kami tumatawag sa bahay nyo.
Ako: Nandoon kami sa court.
lalapit din si Malayan...
Malayan: Oo nga.

Binuksan ko na yung gate ng bahay namin. Hindi ko sila pinapasok kasi magulo ang bahay. Nahihiya ako. Naghanap na ako ng mga bagay nakailangan namin para sa project.

Fabellore: *sumisigaw sa labas* Astilla, may tubig kayong malamig?
Ako: *
Hindi ako sigurado sa sagot ko. Nag-iisip ako na sana meh tubig nga yung ref namin!
Ako: *sa sarili* Haaaaay. Buti na lang.

Kumuha ako ng baso, yung SpongeBob yung design!

Pumasok ako ulit. Sumigaw naman si Lola!

Encabo: Apo, may tubig kayong hindi malamig.
Ako: Ahh. Oo! Wait lang.

Kumuha ako ulit ng baso at sinahod sa mineral water na nakalagay sa blue na jug.
Paglabas ko.....

Fabellore: Wow! SpongeBob din 'yung baso! Ang dami aa.
Ako: Syempre.

Pagkatapos magawa ang lahat, babalik na kami sa court. Kami nila Camarce & de Guzman yung magkakasama. Humiwalay na kami kina Fabellore.

Ako: Uy! Yung brush pa pala para sa poster paint!
Camarce: Ay Oo nga pala. Sige, hanap tayo sa mga tindahan.

Unang tindahan...

Kami: Ate, may paint brush kayo?
Tindera: Wala eh.

Ikalawang tindahan..

Kami: May paint brush po kayo?
Tindero: Wala.

Ikatlong tindahan..

Kami: May paint brush po kayo?
Tindera: Wala...
Ako: Ah.. Ok po. salamat.

Ika-apat na tindahan...

Kami: May paint brush po kayo?
Tindera: Wala kami nun.
Camarce: *pabulong sa amin* Magsara na kayo!

tawanan...hahaha...

Marami pa kaming dinalaw na tindahan. Hindi lang apat!
Hanggang sa pati ang shop na nag-aayos ng mga TV at elektrik fan eh sinugod din namin.

Ako: Kuya, may paint brush po kayo?
Kuya: Wala eh.
Camarce: Kahit yung gamit na po?
Kuya: Ginagamit ko eh.

ang gandang sagot.. T_T

May sumingit na isa pang "kuya"..

Kuya2: Doon sa may Hardware.
Camarce: Saan po?
Kuya: Blaaah.... ganito..ganyan....
basta sinabi nya yung direksyon.
Kami: salamat po!

Pagkarating ng kanto...

de Guzman: Bili tayo banana-cue!
Camarce: Sige.. gutom na ako.
Ako: Ako din! nagutom na ako kakalakad.

Ayan! nakabili ng rin ng brush na maliit. Agad na kaming pumunta ng court para gumawa na ng project.

mga 1 hour kaming gumawa...

Adik nga lang! Walang kuryente sa court! Di tuloy kami nakagamit ng glue gun. Pero no-solve 'yon!
Kandila & Posporo to the rescue!!!

Mano-mano naming tinapat sa apoy yung glue stick. tapos ayun...

Nag-color din kami ng illustration board..

Ayun lang naman ang nagawa namin.

Tssssss. Isang oras na 'yon, iyon lang ang nagawa namin! Ayus ahh.

ending ng walang kwentang post

signs?

2009-07-18T15:25:00.007+08:00

Hay grabe! Hindi ko talaga akalain na hindi matutuloy ang pakikipag-break ko sa kanya.
Dapat kasi nung kahapon [Friday] pa yun kaso hindi natuloy dahil sa Bagyong Isang! Kaya nga thankful ako sa bagyong iyon. Sya ang dahilan kung bakit kami pa rin hanggang ngayon.

Ito ang mga naisip ko..
"Siguro hindi pa talaga time para hiwalayan sya"
"Sinadya talaga ng fate ko na magpadala ng bagyo para lang hindi mangyari 'yon"
"Siguro were meant to be!"

Grabe! Ang drama noh? As usual.. hahaha
Buti na lang talaga nagka-bagyo. Alam kong inis na inis ang ibang tao dahil sa bagyo dahil baha,
lilipad na naman ang bubong nila at brown-out sa iba. At siguradong masaya ang mga estudyante dahil walang pasok!!
Isa na ako sa mga estudyanteng iyon pero hindi talaga iyon ang dahilan kung bakit gusto ko ng bagyo (sa ngayon lang).

Meant to be nga ba?

Hmmmmm. Siguro. May mga signs kasi akong hiningi. At sa kabutihang-palad. Natupad ang mga 'yon!
Ito yung mga signs na hiningi ko.. (not in order)

1. Kapag hindi kami natuloy sa friday (the day kung saan kailangan ko syang i-break), para kami sa isa't isa.
2. Kapag nag-txt sya sa akin after 15minutes, love nya talaga ako.
3. Kapag nag-online sya bago ako mag-offline sa Y!M, we're meant to be.. (nangyari nga! pipindutin ko na sana ang "Sign-out" sa Y!M, bigla syang nag-online. Kaya hindi ko na tinuloy..saktong-sakto talaga!)
4. Habang nagsusulat ako ng tula for him, biglang pinatugtog sa radyo yung theme song namin! Hindi ko ine-expect yun. Kaya ayun, naiyak ako. Sign ba iyon?

Nakapa-ewan ko naman! pahingi-hingi pa ako ng signs na 'yan. Para wala lang naman nyan - parang just for fun pero nakaka-amaze kasi nangyayari! Hindi naman ako ganung naniniwala sa signs.

Feeling ko nga adik na ako sa kanya eh. Kung adik na nga talaga ako, hindi ko ikakahiya! Pakialam nyo ba kung adik ako sa kanya. At least hindi adik talaga na parang mga taong kanto at mga chuva illegal drug-takers na yan! nyahahaha!

Minsan nga naisip ko na gawin ko yung utos ni mommy na i-break ko sya. Sabi ni mommy, "Kung para nga kayo sa isa't isa, sa huli kayo pa rin ang magkakatuluyan". Ang ganda noh? Kaso natatakot ako.

Ewan ko ba sa sarili ko. Uber love ko na talaga sya. ♥

big decision

2009-07-14T14:56:00.011+08:00

Kinausap ako ng aking mga magulang tungkol sa "boyfriend" thingy. Sabi nila.

Nanay: makpag-break ka na sa kanya.
Tatay: Oo nga. para makapag-concentrate ka sa pag-aaral mo.

Nung una, parang marahas ang dating ng mga salitang iyon sa akin. Syempre, in love ako sa isang lalaki.
Naisip ko..

Ako: Hindi nyo kasi ako naiintindihan! Mahal na mahal ko ang taong iyon. Hindi ko sya kayang i-break o kahit cool-off man yan. Pinagbubuti ko naman ang pag-aaral at lalong pinagbubuti pa dahil may inspirasyon ako at siya 'yon. Hindi naman sya sagabal sa pag-aaral ko. Matataas naman ang mga grades ko sa school. Wag nyo naman syang paalisin sa buhay ko kasi ayaw ko syang umalis!

Ang drama no? Pero totoo yan! Alam kong naisip mong ma-drama ako. Sadyang ma-drama lang ang buhay ko at wala ka nang pakialam o magagawa doon.

Simula noong linggo [July 12, 2009], nag-isip isip na ako kung ano ang gagawin ko sa taong mahal ko. Hindi lang mahal, kundi MAHAL NA MAHAL! Ayaw ko talaga syang pakawalan.

Hanggang sa pag-tulog pinag-iisipan ko iyon. At bago matulog. pinagpe-pray ko pa iyon kay God. Syempre, sya lang ang makapangyarihan at alam na nya ang lahat ng future na mangyayari sa akin. At para na rin humingi ng guidance at comfort sa Kanya. nakz!

Kinabukasan [July 13, 2009], kinausap ako ulit ng aking mga magulang. Gabi 'yon. Parang nagkaroon kami ng Family Counseling. Ayun, sermon at advices na naman ang aabutin naming magkakapatid.

Tatay: Blah..blah..blah.. Kaya dapat kayo, magbo-boyfriend lang kayo pagkatapos ng pag-aaral nyo at pati na rin ng mission nyo.
Kapatid1:*ilalapit ang bibig malapit sa tenga ko* Oo nga! Wag muna magbo-boyfriend.
Ako: *sa isip* nagpapa-rinig na naman. papansin!
Nanay: Oh tama na yan.. Ikaw, Vanezza, hiwalayan mo na yang si Sim.
Ako: .....
Tatay: Oo anak. Alam mo, mas may makikita ka pang lalaki kaysa sa kanya. Pangako yan. Malay mo, after mission, may makikita ka pa.
Sisingit si nanay..
Nanay: At kung kayo nga ni Sim para sa isa't isa, kahit hindi kayo ngayon, sa huli, kayo pa rin ang magkakatuluyan. Wag mo lang unahan ang panahon.

Nagiging seryoso na kami.. Para akong nasa "hot seat".

Tatay: Na-in love ka na ba sa kanya?
Ako: Opo. Na-in love na po ako. hanggang ngayon.
Nanay: Ay dapat maaga pa lang, pinigilan mo na yang sarili mo.
Ako: Eh kasalanan ko ba na na-in love ako sa kanya? *nangingiyak na. pero hindi pinapahalata*. Hindi ko naman sinasadya na ma-in love ako sa kanya aah!
Tita: Kaya nga dapat pinigilan mo muna.
Ako: Eh hindi ko nga mapigilan! Magagawa ko eh sa mahal ko na sya?
Nanay: Basta anak, wag muna mag-ganyan. May tamang oras para dyan. At kung mahal ka talaga nya, hihintayin ka nya at maiintindihan ka niya. Ang bata mo pa anak!
Tatay: Magtiwala ka sa akin anak, marami pang darating dyan.
Kapatid2: Ganyan talaga daddy. Magaganda mga anak mo eh.
Ako: *sa isip ko* Ayaw ko na ng iba. Gusto ko sya lang..

Hahahaha! Sabay tawa sila. Tahimik lang ako.

Tapos niyon, nag-share ng mga kwento ang mga magulang ko tungkol sa mga consequences pag nakagawa ka ng kamalian.

Tatay: ..Umiwas na lang sa mali dahil mahirap nang itama iyon at hindi mo na maibabalik iyon [kamalian] kung nasa time ka na kung saan nakaharap mo na ang consequnces ng mali mong paggawa.

Oo nga. Tama sila. Pero hindi naman kamalian ang mag-mahal di ba? Hindi kasalanan ang mahalin ko siya.

Bago matulog, nag-pray ulit ako. Syempre, kasama yung gagawin ko sa prayer ko. Humiga na ako..Nag-isip isip..

Naiiyak ako! Hindi ko talaga alam ang gagawin ko.

Paano ko 'yon sa kanya sasabihin?
Tatanggapin nya kaya ang mga sasabihin ko?
Sana naman hindi sya magalit sa akin.
I hope kami forever.. ..
Mahal na mahal ko siya..

Ayan ang ilan sa mga naiisip ko bago ako matulog noong gabi.

Kinabukasan... [July 14, 2009]

Kinausap ko ang seatmate ko sa school. Sya si Jane. Na-kwento ko na sa kanya ang tungkol sa gagawin ko sa Friday, ang papakipag-cool off/break. Actually, hindi ko pa talaga alam kung break o cool-off.

Ako: Jane, kinakabahan na talaga ako sa Friday...blah..blah..blah..blah.....blaaaaaaaaaahhhhhhhhh.. *nagkwento lang ako sa kanya*
Jane: Kawawa naman sya.. Pupunta sya dito, tapos uuwi lang syang sawi.

Napaisip ako. Oo nga nuh! Kawawa naman. Pero hindi ko naman ginusto ang gagawin kong 'yon eh. Para sa amin dalawa din ang gagawin kong 'yon.

Ayan ang mga naisip ko. Parang nakonsensya ako doon ah! Hay naku! Hindi ako stable sa desisyon ko. Pa-iba iba. Parang naguguluhan na yata ako.

May isa pa.. Nung pag-uwi ko, kasama ko ang bestfriend ko, si Marvin.
Sa pedicab, napag-usapan din namin ang tungkol sa gagawin kong napaka-hirap.

Marvin: Alam mo Vane, kung mahal mo talaga sya, kailangan mo syang ipaglaban.
Ako: Oo nga eh. Kaso sila mommy eh...Hindi naman sa hindi ko sya kayang ipaglaban. Ilang beses ko na syang napaglaban..at hindi ako sumusuko, pero kung kailangan na talaga, gagawin ko...Hindi naman sya sagabal sa pag-aaral ko.
Marvin: E di sabihin mo 'yon.

Blah..blah...blah..

Hanggang sa ...

Tok tok tok ...

Naka-uwi na ako ngayon sa bahay. Nag-kiss ako kay mommy. Kumain ng lunch..
Tumabi ako sa kanya.
Tumetyempo ako at nag-iipon ng lakas.. May sasabihin ako.

Ako: Ma.. Hindi ko yata kayang makipag-cool off kay Sim.
Nanay: Bakit naman?
Ako: Ewan ko. Hindi ko talaga kaya eh.

Ayun. Nag-usap kami ng kaunti. Bigla na naman ako napunta sa konklusyong, "gagawin ko iyon".

May mga sinabi sa akin si mommy na naramdaman kong tamang-tama sya & kailangan ko talaga silang sundin.

Ngayon. Nagdedesisyon pa rin ako. Nalulungkot, nanghihinayang at parang mababaliw na sa kailangang gawin ko....

..Nagna-nais na tumigil ang oras, gustong palagpasin ang araw na iyon nang hindi nararanasan ang mga mangyayari dahil alam ko sa sarili ko na magiging malungkot & isang malagim na araw iyon para sa akin..

pero sa huli, siguradong magiging masaya ako sa desiyong nagawa ko. Hindi lang ako ang masaya, pati na rin sya.